metropol klişeleri

bunları ben mi yaptım?

2011-02-09T01:01:00.000-08:00

bir de utanmadan, kendini bilmezmiş gibi "storyteller is back" demişim-düelloya davet eder gibi. sonra tüymüşüm ortalıktan.
pek kimselere ses etmemişim.
iletişimde kaldığım birkaç kişi dışında bu "runaway" halinden umur olan da aslında pek yokmuş :D

kafamı gömüp bizi biz yapan metropol klişelerinin arasına saklandım mı sandınız? eğer öyleyse faka bastınız sevgili okur. çünkü bendeniz yeni hikayeler peşinde kasaba kasaba gezmekteydim. hadi kasaba olmasın ama aktivite aktivite olduğu kesin!

öncelikle Frida, İstanbul'a gelmiş. Durur muyum bir dakika! Gala ertesi miydi neydi, gittim, yerinde gördüm. garip kadınmış vesselam... kaşlar bir yana, kendisine ilk görüşteki hayranlığım bir gram eksilmedi. saygı, sevgi Frida'ya...

eat&pray&love'ı gami'de görmüştüm taa zamanında. sonra kitabını aldım. ben satıcıya parasını verirken filmi vizyona girdi. gönüllerin "pretty woman"ı julia ile kız kavgalarının son dönemdeki en önemli sebebi javier aynı filmde. ne kadar kötü olabilir ki? gittim gördüm. kitabı da okudum. ben bunları yaparken devam kitabının çıktığını (ye, dua et, evlen) söylememe gerek yok sanırım :p

yeni yıla harika bir giriş yaptık. sıkı dur! amsterdam'daydıkkk!
yes babe! şeytanın bacağını kırdık sonunda! hem de yılbaşında! daha ne kadar ünlem koysam azdır :))) o çiçekçiler, o coffeeshop'lar, o bisikletler, o her şeyin aynı dinginlikte akması... yeni yıla böyle girince tüm yıl aynı kafada olmayı bekliyor insan. (bu kafayla zor)

babylon senin ghetto benim hafta içi de dahil ne kadar konser varsa izledim. cemiyet hayatının gülen yüzü oldum. "yakaladık" haberlerinde el salladım.

şimdi böyle yazarken aklıma da gelmiyor pek. atladığım olmuştur tabii. keşke not alsaydım da hepsini uzun uzun anlatsaydım sevgili okur.

ama gepetto babaaaaaa!
burnum neden uzadı ki şimdi?
tüm bunları ben yapmadıysam kim yaptı?

(masalın devamı:
şehrin tam orta yerinde küçük bir kız yaşarmış.
hayaller kurarmış, normal, gündelik hayaller. olabilitesi yüksek olsun diye oturur yazarmış. sonra bir bakmış, zaman akmış. son kullanma tarihi geçmiş yazdıklarının. 9-6 sendromuna takılı kalmış. üstüne üstlük burnu uzamış. rötuş şart olmuş. bu masal da böyle bitmiş)

let it snow... let it snow... let it snow...

2010-12-14T14:17:00.000-08:00

by_O_range

bir gün 25 saat olsa,

yapılacaklar listesinde her yapılan üç bekleyeni götürse,

herşeye boşvermeyi öğrensem,

aklı eksikleri, ucubeleri bu kadar ciddiye almasam,

içimdeki ally mcbeal'i yeri geldiğinde salıversem-o da birkaçını tokatlasa,

paranoyak hallerimden sıyrılsam,

pazar günü gelse-sevgilimi de getirse,

kar yağsa,

yollar kapansa,

kısaca, hayat bayram olsa!

tüm bir haftayı sıradan bir cumartesi günüymüş gibi geçirmeyi özledim.

üzerimde pijamayla, cam kenarında, hiç bitmeyen bir fincan kahveyle oturmayı en çok da...

nedendir bilmiyorum-belki de çocukluk günlerinden kalan bir alışkanlık-hayat basınca, kar yağsın istiyorum :)

okul günleri geride kaldı, valilik kar yağdı diye bize tatil vermez biliyorum ama kar yağsa, şöyle herşeyin üstü bembeyaz olsa.

karda yürüyüp izimizi göstersek cümle alame!

kar melekleri ortalığa çıksa, bahçede kardan adam yapsak,

Oscar özüne dönüp kar yese,

Baron sırılsıklam olana kadar yuvarlansa,

kısaca hayat bayram olsa :))

let it snow çalsa diyenler, socratic deyip, tıklasın...

storyteller is back!

2010-11-21T14:14:00.000-08:00

photo by_carladawn

bize anlatılan masallarla büyürüz.
iyi ya da kötü ne demek, o masallardan öğreniriz.
daha o günlerde bile her kötü, "kötü" değildir bizim için.
tom ve jerry'de, tom'u severiz. sylvester'ın bir kereliğine bile olsa tweety'i ham yapmasını isteriz. gargamel'in başına gelenlere üzülürüz.
çocuk aklımızda "kötü"nün bir derecelendirmesini yaparız.
çünkü biliriz ki, bunların hiç biri külkedisinin üvey annesi, pamuk prensesin peşindeki yaşlı cadı ya da clemetine'in korkulu rüyası ateş adam kadar kötü değildir.
çünkü inanırız ki, hayat da o kadar kötü değildir.

dünyanın en keyifli işi bu olsa gerek, hikaye anlatıcılığı...
"sıradan bir gün"le başlayan hikayeleri karakterlerle şekillendirip onları bambaşka yollara sürüklemek, asla cesaret edemeyeceğimiz sözleri söyletmek, ikilemler yaratarak dinleyenleri hikayenin içine eklemek...
benim de kıyısından köşesinden bulaştığım, kesinlikle dünyanın en keyifli işi!

bana anlatılan hikayelerle büyüdüm ben de.
herkesin kendi hikayesini yazarken nelerle karşılaştığını izleyerek, onların hikayelerine dahil olarak, kimi zaman susup kimi zaman da avazım çıktığı ölçüde dahil olarak...

ve kendi hikayemi anlatmaya başladım.
kimi zaman sayfalarca kimi zaman da üç satırla, üşengeç bir ruh haliyle o an dinlemek isteyen kim varsa onunla paylaştım.
ve fark ettim ki, insan en çok kendi anlattığına inanıyor :)
iyi de olsa, kötü de olsa, en doğrusu en yanlışı da olsa biz ne söylersek "o" oluyor.
ağzımızdan çıkan her kelime hikayemizin bir parçası oluyor.
ve biz söylediklerimiz kadar yaşıyoruz.
söylediklerimiz, hikayemizin bir parçası oluyor.

uzun zamandır aklımda tuttuğum ve bir fırsatını bulup söylemek istediğim bir şey vardı.
bütün bu cümleler de aslında bu yüzden kuruldu.

"köprüler ve viyadükler yoldan önce donar." :D

storyteller is back!
where were we?

yaz bitti...

2010-10-05T06:09:00.000-07:00

yaz bitti/yazın bittiği her yerde söylenir/söylenmeyen şeyler kalır geriye/

ve sonra hiç bir şey olmamış gibi/ağır, usul bir hazırlık başlar/

uykuya benzer yeni bir mevsime/orda burda, ev içlerinde, kır kahvelerinde, deniz kenarlarında incelen yazın akşam esintilerinde/zaman usulca sıyrılır aramızdan/

ta içimizde duyarız gelecek günlerin geçmişini/başka ne gelir elimizden/

büyük bir uzaklığa gülümseyerek/geçiştiririz/ıskaladığımız şeyleri/yatıştırıcı rüzgârlar/

dışa vurur içimizdeki lodosu, poyrazı, günbatımlarını saklar bizi/gözlerimizdeki hüzne 'dinginlik' adını verir/'seni iyi gördüm' diyenler/biz de iyi hissederiz kendimizi/

elimizden başka ne gelir ki?/köşe başları, akşamüstleri, kokular/tozar gider zamanın boşluğunda/karışır anların kuytu belleğine/belki sonraları bir gün/hatırlanır aynı kederle/

yazın bittiği her yerde söylenir/söyleyenler inanır bir şeylerin sahiden bittiğine/

yaz biter/eskir geceler, serin, hüzünlü/yeni mevsime hazırlık: ömrün teyel yerleri/

bir yanı telaş, bir yanı ürperten yaz sonu ikindileri/çıkarır sizi dalgın derinliğinizden/

yaşadığınızı duyarsınız teninizde/bir zamanlar okumuş olduğunuz kitapları özlersiniz/

sıcak odaları, beyaz, temiz yastıkları/ahşap panjurları/yaz bitti/

bitmeyen şeyler kaldı geride.

yaz bitti/yaz bitti/yüksek sesle söylüyorum bunu kendime/her yerde söylendiği gibi/

yaz bitti/yaz bitti/hiç bir şey/hiç bir şey hiç bir şey/yalnızca üşüyorum şimdi.

Murathan Mungan

I have to go now...

2010-09-28T02:31:00.000-07:00

photo by henry morgan

bazı yerler vardır, insana iyi gelen.

her haliyle kendisini kabul ettiren, mutlu eden... ev özlemini, güven duygusunu tamamlayan.

bu yerlerin dışında kalanlar ise insana "gidelim buralardan" şarkısını söyletir.

aslında böyle zamanlarda insanın belki de içine bakması gerekir. gitmek istediği fiziki bir yer midir yoksa "gitmek" dediği "kendi"nden mi gitmektir.

çok karıştı bu giriş :)

şimdilerde ben kendi uydurduğum bir nakaratta "I've to go, I've to go" diye sayıklıyorum. fiziki anlamda tedbil-i mekanda ferahlık vardır diyor, kendimi başka bir yere taşıyorum. ben taşınırken 1.5 senedir söylediğimiz her söz, tüm iyi ve kötü anlarımıza verdiğimiz refleksler duvarlarda asılı kalıyor. swarovski taşlı koli getirseniz de onları yanıma almam mümkün değil, biliyorum :) ben gidiyorum ama onlar kalıyor. tıpkı benden öncekilerin bıraktığı sözler gibi... üst üste yazılmış onca söz, edilmiş onca laf... düşünsene, onca, onca harf üst üste. okumayı bilsem belki kitap olacak onca söz.

şimdi oturup da onlar için üzülecek değilim.

ama giderayak yine de baba bir laf etmek isterim.

tüm duvarların dikkatine!

"Behlül kaçar!" :D

(bu da "gidelim buralardan")

Kaş... Kaş... Kaş...

2010-07-22T02:32:00.000-07:00

bir şeyi çok istersen olur derler... biz de İtalya'ya gitmeyi çok istemiştik ama saçma bir vize pürüzü bizi köyümüze fırlattı :)

bu yıl Kaş'la beraberliğimizin beşinci, hayatımın erkeğine "evet" dememin ise birinci yılıydı. vize şokumuzun ardından zaten yaz sonu düşündüğümüz Kaş tatilimizi öne aldık. apar topar hazırlanmanın kötü yanı otellerde yer bulma zorluğuydu. hiç hesapta yokken iki gün içinde her şeyi ayarladık ve gözümüzü havaalanında açtık.

Kaş yine harikaydı.

Ama bu sene Echo Bar sayesinde daha da harikaydı. Bir kere o terastan taşınan mekanın yeni yeri "bu kadar da olmaz ama, cuk oturmuş" dedirten cinstendi. Sen kalk eskiden deve ahırı olarak kullanılan taş yapıyı al ve harika bir performans mekanına dönüştür. Ses, ışık, dekorasyon hani derler ya, 10 numara :)

9 Temmuz akşamı Akın Eldes'i dinledik.

13'ünde ise Piatango feat. Jülide Özçelik'i.

Açık söyleyeyim beni en çok etkileyen 13'ündeki konserdi. Astor Piazzolla'dan muhteşem şeyler çaldı Piatango. İkinci bölümde ise Jülide Özçelik (ki bu kadar olur. bizim bey hastasıdır :) cd'sini oradan oraya taşır insanlara dinletir) onlara eşlik etti.

Konser sırasında yaşamak istediğim yer dediğim Kaş'tan şöyle bir havalanıp, yukarıdan izledim sanki her yeri.

Geçtiğimiz senelerde, eski mekanda Sibel Köse ve Sarp Maden'i dinlemiştik. Ama bu yeni mekanda dinlediklerinin etkisi de feci halde artıyor. üstelik bahçesi de var :)

Bülent Ortaçgil'i kaçırdığımızı gördüğümde çok üzüldüm. Sesimi duyan varsa bir yere not etsin derim. 22-23-24 Temmuz'da Ortaçgil Kaş'ta, Echo'da...

Peki başka neler değişmiş?

**Bilal Abi (iyi bir Kaşseversen Limanağzı'ndaki Bilal'in Yeri'ni bilirsin) saçları uzatmış. Çok tarz olmuş :)

**Echo'nun eski yerine "fırt" diye bir şey açılmış. gelen seslerden aslında "tırt" olduğu anlaşılıyor!

**Bizim çocuklar dükkanı Uzun Çarşı'ya taşımış. ismi Le Conge olmuş-MaviKaş derseniz daha makbul :)

**Limanağzı'na Kızıldeniz'den bir balık türü gelmiş. Görenler "şapşal" diyor. Bir garip tipli, koca gözlü bir şeymiş.

**Toby mekanda ufak değişikler yapmış. Girişte Bar Duck isimli bir mini barı var artık :)

Değişmeyenler ve hiç değişmesinler...

**Echo'nun müzik kulağı

**Toby'nin lezzetleri

**Mavi'nin playlist'i ve aynı anda 15 bardak taşıyan adamı :)

**Selin Haktanır'ın şık Sandal@'leri

**Hideaway'in "kova"sı

**Sevimli, canayakın sokak köpekleri

**Kaptanları, miçoları, kısaca deniz adamları

**Uzun Çarşı'sı

**Yasemin kokan mis sokakları

(...)

şimdiden özledim...

her zamanki gibi arkamızdan su döktü Kaş.

biz de "seneye görüşürüz" dedik...

EchoBar için tık pls!

Piatango için tık pls!

Selin Haktanır için tık pls!

arrivederci!

2010-07-06T09:42:00.000-07:00

(...)

Dünle beraber
Gitti cancağızım

Ne kadar söz varsa
Düne ait

Şimdi yeni şeyler
Söylemek lazım

Mevlana

The funny things about life...

2010-07-01T05:53:00.000-07:00

ara sıra geçmişe şöyle bir dönüp bakmak iyi gelir insana.

çocukluğunu, çocukluğundaki evi, sokakları, bakkalı, arabanın altına saklanan kedileri, olmadık yerden çıkan ve hep ürperten kertenkeleyi, kırmızı ayakkabıyı, kırmızı kısa çizmeyi, ananenin bahçesini, oradaki arkadaşlarını, ağaçtan incir toplamayı, misket oynamayı, dedenin dükkanında saatlerce oturmayı, yandaki eczacı amcanın seni "yaprak" diye çağırışını, annen sanıp yanlışlıkla kara çarşaflı bir teyzenin elini tuttuğun ve fark ettiğindeki korkuyu, apartman içinde piknik yaptığın günleri, teyzenin hazırladığı "niyet" çekilişiyle para kazandığın o küçük yazlık evi, denizi hep çok sevmeni, havluya sinen plaj kokusundan yazın geldiğini anladığın sıcak günleri, babanenle adadaki akrabalara gidişini, dedenle irmik helvası yapışını, güzel yazı defterini, her sene annenin okul kitaplarını kaplarken duyduğun "yeni bir sayfa" heyecanını, babanın bir dediğini iki etmemesini, teyzenle Nişantaşı'nda gezdiğin günleri, dergileri, ansiklopedileri, kitapları çok sevmeni, eski moda fotoğraf makinesini her fırsatta çıkartıp "sizi çekeyim mi?" diye sorduğun günleri, arkadaşların her şey demek olduğunu sandığın ve yalnızken ne yapılır bilmediğin zamanları, ananenin evindeki minik yorganını, minik yastığını, dedenin beyaz önlüklerini, dayının herkesi ama en çok seni güldürmesine çok özenmeleri, kardeşin hastaneden geldiğinde adını koyduğun ve onun elini tuttuğun o ilk anı, ananenin patates kızartmasını, dedenin pirzolasını, dayının çekirdeğini, teyzenin sebze çorbasını, annenin herkesten güzel yemeklerini, babanın mangalın başına geçtiğinde değme yıldızlı şeflere taş çıkardığını, sokak köpeklerinden kaçarken dikenli tellere takılmanı, ayağındaki cam kesiği izinin olduğu anı, annenin oksijenli su ve tentürdiyot pansumanlarını, dizinden ve dirseklerinden eksik olmayan yaraları, her fırsatta merdivenin son basamağından atlamaya çalışmanı ve hep düşmeni, parkta kaydırağın en üstüne çıkıp kaymaya cesaret edememeni ve arkada oluşan sırayı, sonra üşenmeyip aşağıya geri inişini, salıncakta saatlerce sallanmanı, dedenin bir torba dolusu abur ubur getirmesini, annenin kolaladığı yaka ve kolluklarını, eski plakları evirip çevirip dinlemeni, Sezen Aksu kasetini çok sevmeni, piyano hocanın aldığı tokayı, komşulara gidip gelmeni, haftada 3-4 kere lunaparka gitmeyi...

o lunapark kapandığında yaşadığın üzüntüyü ve boşluğu...

geçmişe dönüp hatırlamaya başladığımda akan kısacık film şeridi işte bu...

oturup düşünsem yeni nice kareler eklerim elbet. çünkü hayatı dolu dolu yaşadım ben. özellikle de çocukluğumu. iyi-kötü her günde yanımda olan ailem ve içimdeki yeni şeylere duyduğum özlemle güzel yaşadığım çocukluluğu. şimdi gururla insanlara anlatabildiğim gibi.

anlattıklarımın tek bir kelimeye indirmem gerekseydi, lunapark derdim. benim çocukluğum bir lunaparktı. eğlencenin her türlüsü vardı. ama korku tüneli de vardı. bütün sevdiklerim bir aradaydı. kağıt helva, pamuk şeker, sütlü mısır elimden eksik olmazdı. rengarenkti herşey. ne güzeldi.

hayatın sadece eğlenceli yönlerini anlatan bir kitap hazırlama fikri var aklımda. belki daha önce yapılmıştır ya da benim aklıma geldi ya, ya da ben yazdım ya, kesin en az 3-5 kişi yapar bu işi :)

Mundo kahramanlarını arıyor!

2010-06-24T01:18:00.000-07:00

Yıllar boyu ne çok konuştuk, ne çok hayal kurduk.

Ben-Sen-O demektense, "Biz" demenin anlamı büyüktü bizim için... Bizim olan her şey ama sanırım en çok da hayallerimiz güzeldi.

Çocuktuk o zamanlar. Evcilik oynamadık birlikte belki ama hayatı çoktan seçmeli bir oyun olarak hep çok sevdik. Alice Harikalar Diyarı gerçekti bizim için. Olumsuz anlarımız, mutsuzluklarımız olmadı mı? Elbette oldu ama "neden olmasın?"larla başlayan cümleler kurup, içimize su serptik o zamanlarda da...

Ve büyüdük. Bugünlere geldik.

Hayallerimiz de büyüdü.

Günlerden bir gün yine bir hayal kurduk.

"Biz" istedik. "Neden olmasın?" dedik.

Ve oldu...

Çok da güzel oldu.

Hayallerin en güzeli oldu hatta. Gören herkes, bizimle bu işte yürümeye karar veren, namı- diğer bu işte parmağı olan herkes çok beğendi.

Mundo, İspanyolcadan Türkçeye kazandırdığımız bir kelime olacak belki :)

"Dünya" anlamına geldiğini bilmeyenler bile Mundo denildiğinde bizi hatırlayacak; ne mutlu!

"Herkes en az bir günlüğüne kahraman olacak" sözü motto'muz oldu.

Aslında her şey bu söz üzerine kurulu. Çünkü biz hikayelerin yıllar boyu kulaktan kulağa hayatta kalacağına inanıyoruz. Sizler gibi biz de en çok büyüklerimizden hikaye dinlediğimiz, aklımızda rengarenk dünyalar yarattığımız günleri özlüyoruz. Peki neden olmasın? Biz istedik ve oldu demiştim ya, işte bu zamanda sadece istemeniz yeterli...

En özel günlerinizde kahraman olmak bir yana, hiç bir sebep yokken de "en az bir günlüğüne" kahraman olabilirsiniz. Çünkü siz çok özelsiniz.

Şimdi zaman yeni kahramanlar bulma, onlara yeni hikayeler yaratma zamanı. Mutlu zaman dilimi başladı bizim için, Mundo Event için.

Biz sizlerle tanışacağımız, birlikte yeni hikayeler yazacağımız ve bunları başka kahramanlarla paylaşacağımız için çok heyecanlıyız.

Peki ya siz?

mundoevent.net

mundo@facebook

iki film birden :)

2010-06-08T13:47:00.000-07:00

İstanbul bugün de Amerikan filmlerinde hayretlerle izlediğimiz yağmurla savaştı. Hatta bir ara yerden mi gökten mi yağdığı belli olmadığı için korkuttu bizi. Şaşkınlık ve biraz da hayranlıkla burnumu cama dayadım ve o müthiş şeyi izledim. Başka evlerde durum belki de bu kadar romantik değildi. Ama bilirsiniz, insan bazen dünyanın kendi etrafında döndüğünü varsayar :)

Bilen bilir, evde vakit geçirmekten yorulan bir bünyem var. O yüzden kendimi evde değilmiş gibi hissetmeye karar verdim. Uzun zamandır beni bekleyen filmlerime göz attım ve nokta atışıyla ikisini seçtim. İkisi de gerçekten izlememe değdi.

İlki City Island...

Uzun zamandır kendi kendime bu kadar gülmemiştim :)

Filmdeki trajikomik olaylar sizi fena halde içine çekiyor. Her karaktere ayrı ayrı şaşırıyorsunuz. Sıradan insanların yaşadığı sıra dışı hayatları ve hayalleri çok samimi bir dille anlatıyor film. Andy Garcia'nın performansı ayrıca harikaydı. Kızlar bu filmde harika olan bir başka şeyi de hemen fark edecek :D Kısaca ben çok güldüm. Keyifli bir gün geçirmek için light, ağrısız, acısız bir film. Enjoy!

İkincisi The Boys Are Back...

Kimse beni uyarmamıştı. Ben de o kadar gülümsenin ardından bu filmi izledim. Pişman değilim. Ama sıralama konusunda yanılmışım :)

Clive Owen, Closer'daki performansıyla benden asla kaybetmeyeceği 10 puanı almıştı. Kaç kere izlediğimi artık sayamadığım Closer'daki rolü inanılmaz büyük bir ustalıkla taşımıştı. Bu filmde de olduğu gibi...

The Boys Are Back dram ağırlıklı bir film olsa da zaman zaman tebessüm ettirdi. Ama bu sanırım daha çok anaç bir tavırdan kaynaklanıyordu. Oradaki babanın çocukları için yeni bir yaşam kurma savaşı beni çok etkiledi. (Asla yerinde olmak istemezdim)

Filmin başında eşine aşık bir adama duyduğunuz hayranlık, kısa süre sonra bir baba figürüne duyduğunuz hayranlığa dönüşüyor. "Artie"nin oyuncuğu ayakta alkışlanacak cinsten. Çocukların rol yapması, karakteri içine alması daha kolay oluyor sanırım. Hepsi öyle değil elbette ama bu "Artie" çok iyi! Bu arada filmin müzikleri kulağınıza küpe oluyor, benden söylemesi :)

Benim verandalı ev hayalim filmle birlikle yine depreşti. Ev harikaydı! Veranda da hamak fikrine bayıldım. Kafamdaki resme bunu da ekledim. Günün birinde belki, kim bilir, neden olmasın...

İyi seyirler :D

P.S. bu da soundtrack'e can veren Sigur Ros'tan...

la dolce vita...

2010-06-03T14:48:00.000-07:00

hayatın kumanda panelini keşfettiğin anda senden iyisi yoktur.

keyfin gıcır.

elini sallasan ellisi.

şansın bol.

viva la vida!

hatta aklımdayken "la dolce vita" :)

sürekli yeni veriler kaydeder beynin gün içinde.

istediğin insanlarla yüz göz olma memnuniyetin şöyle dursun, ha bir de gereksiz bir dolu tiple burun buruna gelirsin. gün içindeki memnuniyetsiz dakikalarını taşan heyecanın bastırır.

kuş olur uçar negatifler ya da sinek olur, bir şaplakla vintage yer karosuna yapışır sonradan görmeler :)

her şey senin elinde.

yapacakların inanılmaz!

sadece bu bile sonsuz güven duygusu veriyor insana.

o yüzden denemeye korkmayacaksın. hayallerinin peşinden gideceksin. akıllanacaksın. dönüp aynaya bir daha bakacaksın. yüzündeki ifadeden memnun olana dek bakacaksın. gözün açılana dek. mutsuzluğunun kaynağını bulana dek.

Ramiz Dayı'ya benzedim sonunda :D

amaaa kardeşş, sen bunları ciddiye alırsan çok mutlu olacaksın.

hayatın kumanda panelini keşfettiğin anda dedim ya, senden iyisi yoktur.

ileri-geri sar, yeni kayıt gir, gönderilenleri sil, bas-konuş, düzenle, gönder, hatta istersen "no"la.

bu kadar lüksün içinde bir kuş sütün eksik be kardeş, farkında değilsin.

e o da nazar boncuğun olsun bari :)

bir zamanlar ne demiş socratic.

"hayat yaşadığın yerden ibaret değil."

ve ayrıca

tüm güzellikler ve tüm kötülükler de bildiğin gibi değil.

keşfedeceksin :D

I'm so excited :D

2010-05-22T16:19:00.000-07:00

balon mu uçuyor yoksa ben mi, bilmiyorum.

içimde önlenemeyen bir heyecan var :)

düşünmekten yorulmuyor benim bünye. bu belki de onun en sevdiği yanı...

aklımda beliren rengarenk binbir voltluk ampulleri eski çay bahçesi modelinde yanyana diziyorum. yanlarına fenerler. oooo missss :)

yepyeni bir dünyanın kapısındayız şimdi.

kapının arkasına geçmemiz an meselesi!

o saatten sonra bu dünyanın kapısı herkese açık...

geri sayım başladı.

bendeniz socratic irony.

I'm so excited :D

dreaming... simple life...

2010-05-02T13:41:00.000-07:00

bugünlerde aklım hep uzaklarda...

gitme isteği havalardan mıdır nedir, daha bir depreşik.

begonvilleri özledim...

by bi3tareh

geçen haftanın en önemli sorusu "İstanbul'da seni tutan ne var?"dı. işin ilginç yanı soruyu soran ve karşısındaki değişse de verilemeyen cevabın aynı olmasıydı... bu soruya verilecek cevabımızın olmaması ne ironik.

by wordsweneveruse

benim tek cevabım "aile".

onun dışında bu kent fotoğraflarda güzel duruyor sanırım. bir kenti doyasıya yaşayamadıktan sonra içinde yaşamanın pek bir anlamı kalmıyor. kök salman anlamsızlaşıyor. hayatı sorgulamaların bile içten içe kendine acır hale dönüşüyor. "ben burada ne yapıyorum?" derken sen, "hayat bu mu yani?" sorusu geliyor arkasından.

by welshdragon

ve sonra basit bir hayatın özlemi başlıyor.

benim için bu hayatın olmazsa olmazı bir veranda.

ilginçtir ama böyle. hayalimdeki evin ille de verandası olacak. 2-3 basamakla çıkılacak evime. kapının hemen yanında bir bank olacak. ve ben o bankta oturup kim bilir belki bütün gün hiçbir şey yapmadan karşıyı izleyeceğim. deniz de olacak. onsuz bir yaşam alanı düşünemiyorum.

by Metal Bender

farmville'in bu kadar tutkunu olmasına işte bu yüzden şaşmamak gerek. bu oyunu küçümseyenlere ise yazının başındaki soruyu sormak gerek. belki onların verilecek bir cevabı vardır.

by Whole Heartingly

hayatın daha anlamlı hissedildiği,

korno sesleri yerine güneş ve dalga sesleriyle uyanılan,

"günaydın" diyebileceğimiz sıcak insanların olduğu,

akşamları masaların birbirine eklendiği,

rakı-balık-mezenin en lezzetlisinin yenilebildiği,

daha özgür, daha mutlu bir yer...

gidelim buralardan :)

biz giderken de bu çalsın...

bugün 23 Nisan, neşe doluyor insan :)

2010-04-23T15:30:00.000-07:00

bir bayram sabahı 10.00'da kalkılır. önceki gün yaşadığı şok ve hayal kırıklığını üzerinden atmak için Pınar'ın çatlak kurabiyesi yapılır. mutfaktaki en keyifli saatler başlar----breakfast time!

ardından bir telefon gelir. doğum günü kızı "sex and the city günü anonsu"nu yapar ve yola çıkılır. önce hediye ardından bayram trafiği derken en sonunda Bebek'e demir atılır. kapıda bizi üstteki dedikoducular karşılar :)

mönüden seç-beğen-al yapılır. ımmmm hmmm sesleri eşliğinde nokta atışı yapılan tercihler mideye indirilir. bu arada şarap da itinayla yarılanır. tek sevdiğimizin Blush olduğuna karar verilir. Blush adına yakışır ölçüde suratımızda allık etkisi yaratır.

sonrası dedikodu... sonrası bol kahkaha... sonrası bol enerji patlaması... sonrası bol dünya turu! spontane gelişen, basına kapalı bir doğum günü partisi nasıl kafa dağıtan, nasıl iyi gelen bir aktiviteye dönüşür anlatamam.

Blush'tan mıdır, havadan mıdır, yoksa muhabbetin şahaneliğinden midir nedir, "yine yeni yeniden gelişecek pazartesi sendromum" bir kenara bırakılır. bir taraftan da 90 yaşında Blush kadehine düşüreceğimiz takma dişler düşünülüp gülünür.

felekten bir gün diye işte ben buna derim!

güne kurabiye yaparak başlama hissini, o müthiş kokunun eve yayıldığı an yükselen keyfi anlatamam.

tarif Pınar'dan, ballandırmak benden :)

doğum günü Tuuuçe'den,

paylaşmak Niki ve benden :)

bayram tüm çocuklara Atatürk'ten,

"bugün 23 Nisan, neşe doluyor insan" demek bizden :)

bana oy verinnn :D

2010-04-11T23:15:00.000-07:00

2010 Blog Ödülleri'ndeyim!

Sözün kısası oy istiyorum :)

Size ihtiyacım var!

Sonra söz beni siz yarattınız diye açık liste yayınlayacağım buradan :)))

Olay şöyle yapılıyor:

http://2010.blogodulleri.com adresine giriyorsunuz.

"Kayıt" bölümünden kaydınızı yapıyorsunuz. Telefonunuza aktivasyon kodu geliyor, onu da giriyorsunuz.

İkinci adımdan sonra altta "Formu geç, oylamaya gel" tarzı bir uyarı çıkacak. Formu detaylı doldurmak istemeyenler bu şekilde hemen oylamaya geçiyor. Fazla zamanını almıyorum yani, taş çatlasa 5 dakika :)

Bütün kategorilerde oy vermeniz gerekiyor-muş.

Ben "Kişisel Bloglar" kategorisindeyim.

Üstteki "blog arama" bölümüne "Metropol Klişeleri" yazarsanız aramanıza gerek kalmaz.

Şimdiden teşekkür ederim :)

acelen mi var?

2010-04-07T05:10:00.000-07:00

Bahar geldi diye sevinirken Nisan yağmurlarını unuttuğumuzu fark ettik.

Sabah sabah şemsiyemizi ters çeviren yağmura kızdık. Otobüse yetişmemize engel olmaya çalışan (!) insanlara kızdık. Otobüste 'biraz ilerleyebilir misiniz burda bincekler vaerrr" diye kulağımızın dibinde ciyaklayan genç ama en az iki adam cüssesindeki ablaya "acelen mi var?" diye çıkışamadığız için en çok kendimize kızdık.

Ben de en çok kendime kızdım. Camdan dışarı bakarken, hani arada olur ya insanı içerden bir şeyler dürter; birileri soru sorar. Ve sen o birilerini ciddiye alarak cevap verirsin. Kimsin, nesin bir önemi yoktur. En çok sorulan ve aslında en kazık olan sorudur bu: 'acelen mi var?'

Acelem var gibi, evet.

Hep bir koşturma hali... Hep bi aman geç kalmayayım, aman kızılmasın, aman söylenmesin, aman bozulmasın, aman da aman! Aman da aman kısmı o kadar basit değil ama. Bu listedeki aman'ların ne kadar çoksa acelen de o oranda artar çünkü.

Aslında benim kendi adıma, salt kendim için kurcaladığım bir acelem yok. Ama hayatın içinde peşime takılan, ceplerime doldurduğum, çekmecelere tıkıştırdığım aceleci hallerim var. İnsan bu yüzden daha hızlı yaşlanır mı? O kremleri günde dört kere mi kullanmalıyım?

Aslında bir acelem var! Hatta biraz daha düşünürsem eminim ilk beşi oluştururum.

Sıkılmaya başlayana kadar, hatta uzun bir süre Kaş'ta yaşamak için bir acelem var mesela.

Ben bunları saymaya başlamadan asıl konuya geçelim :)

Piknik sezonunu kırmızı kurdele ile açıyoruz :)

Bütün o soruları, otobüste size çemkiren kadını, ters dönen şemsiyeyi Nisan yağmurlarına teslim edip, piknik sepetimizi dolduruyoruz.

Üstteki resimdeki gibi romantik bir ortam bulmak zor elbet. Çünkü bizim piknik denildiğinde ilk aklımıza gelen şey mangal oluyor. Çizgili pijama, arabanın bagajını açıp arabesk yayını yapmak ve çeşmeden bidon bidon su taşımak takip ediyor bunu :)

Sanırım benim aklımdaki piknik resmi daha sakin, daha üstteki gibi...

Birer sandviç, belki bir bardak şarap ve illa ki manzaralı.

Yıldız Parkı aklımda! En kısa zamanda umarım fotoğraflarını da burada paylaşırım.

LütfenCevapVerin: Bu arada o kadar araştırmama rağmen filmlerde gördüğümüz kırmızı pötikare konseptli sepetlerden bulamadım. Kırmızı kareli masa örtülerinden de... Gerçi bir iş için Gami'yle pötikareli kurdele ararken de bulamazsınız demişlerdi. Bilen varsa lütfen söylesin :) Gidip kumaş alıp yaptıracak ruh halinde de değilim. Malum bahar sarhoşluğu...

I love breakfast time!

2010-03-30T05:18:00.000-07:00

Daha "kahvaltı" denildiğinde heyecanlanan, ağzı sulanan, 'neler neler yiycem offf' diye sevinen bir kişilik olarak ben, kahvaltı zamanlarına bayılıyorum. Hafta içi bir poğaça ile geçiştirdiğim için de bu kıymetli öğüne haksızlık ettiğimi düşünüyorum.

Otellerin (bazılarının) kahvaltılarını gece kaçta yatmış olursam olayım kaçırmıyorum :) manyaklığın böylesi, evet. Gece odaya 4'te gelmişsin, yat uyu işte! Ama yoook, rahatsızım işte. Kahvaltı bitişine yarım saat kala fırlayıp güzel bir tabak hazırlarım kendime. Gazeteleri okurken, bir taraftan da 'hmmm hmmm' efektleri eşliğinde peynirlerimi yerim. Meyve de varsa tutmayın beni :D Ardından kahve gelir. Bir bardakta sınırlı kalmaz. Sanırım kendimi yalnız hissetmediğim tek yer kahvaltı sofrası. Şimdi düşündüm de, evet eminim. Çünkü ben tek başına yemek yemekten hoşlanan biri değilimdir. Yerim tabi ki ama bu hızlıca, keyifsiz ve efektsiz bir yemek olur. Ancak nedense kahvaltıda durum farklılaşıyor. Bırakın bir saat, hatta rica ediyorum tutmayın beni iki saat otururum. Herkes bikinisiyle iner denize, ben otururum. Ne zevk ama :D

Barselona'daki cadı restoran şefi olmasa orda da yayıla yayıla keyif yapacaktım ama kadın benden daha deli çıkınca sopamı saklamak zorunda kaldım. İspanyolca azar yemenin keyfi de bir başka oluyor canım ya :D Ben yine tek başıma (bu saatlerde sevgili Peace yemek yerine uykuyu tercih edenlerden olduğu için mışıl mışıl mode'dadır) inmiştim kahvaltı salonuna. İndiğim yer, magmaya yakın sayılabilecek, dekorasyon zevki de onla beraber al aşağı olmuş karanlık bir salon aslında... Kendime klimanın dondurucu etkisinin en aza indirgendiği bir yer seçmiştim ki cadı müdür yanıma gelip, parmağını gözüme gözüme sokaraktan "elamchacpğghampğham ğıknğkıa!!' dedi. Anlamsız bakan gözlerim yüzünden azarı ikiledi. Ben de keyfi kaçmış bir kahvaltı hayranı olarak en uçta, klimanın tam altında, kimsenin beğenmediği o mutfağa yakın masaya oturmak zorunda kaldım. Şimdi niye anlattım bunu bilmiyorum ama kadının yüzü hala aklmda :) Bir çift İspanyolca laf sallayamamış olmam ise çok pis içimde! (Reklamın iyisi kötüsü olmaz derler ama Barselona'daki H10 Hotels'in hiçbir şubesine gitmeyin. Odalar da fotoğraflardaki gibi değil. Tam bir hayal kırıklığı! Ya da gidin ve öcümü alın :D)

Yaaa... Nereden nereye...
Asıl ben sizlerle geçen gün gelen bir mail'de okuduğum kahvaltıyla ilgili bir bilgiyi paylaşacaktım.

Fevziye Sürmeli'nin yazısından alıntı:
"Eskiden, Osmanlı döneminde sabahları yemek yemenin sadece saray erkanına has bir adet olduğu, avamın ise (yani halk) sabahlarını sadece bir kahve ile geçiştirdiklerini bilir miyiz? Sanmam. Daha sonra saray erkanına ait bu adetin halk tarafından da taklit edilmeye başlanması ile avam da sabahları yemek yemeye başlamış ve kahvesini de bu yemekten sonra höpürdetmiştir.
(...)
Cemal Süreyya; "Yemek yemek üstüne ne düşünürsünüz bilmem ama kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı."
(...)

Peki bu durum benim bir önceki hayatımda sarayla bir ilişiğimin olduğunu göstermez mi :)) Umurumda bile değil. Çünkü kahvaltı zamanlarını ben 28 senedir iple çekiyorum. O bir uçtan diğer uca uzanan, çeşit çeşit peynirin, reçelin, zeytinin, hamur işinin, omletin sıralandığı sofraların hastasıyım. Anneme de yemek yapamadığı zamanlarda kurduğu muhteşem kahvaltı sofraları sonrası 'Biz niye yemek yiyoruz ki, her gün kahvaltı yapalım' dediğim çok olmuştur. Tamam biliyorum, sağlık vs. için diğer öğünler de gerekli ama kahvaltı en gerekli!

Off diyorum!
Kızarmış ekmeğin kokusu burnuma geldi :D
Hafta sonuna çok var biliyorum. Ama hayalini kurması bile güzel.
Kahvaltı candır, atlamayınız :)
Şimdiden afiyet olsun herkese...

PS: Kulaklara kiraz takma modası geri gelsin!

PS*: Kendi fotoğraflarımı daha sonra ekleyeceğim.
Pınar'ın sofraları da harika oluyor. İlgilenenler buraya :)

Sex and The City 2---coming soon :D

2010-03-18T02:23:00.000-07:00

En sonunda geliyor!

Ben bu kadınların hepsine bayılıyorum :) (Carrie is the best)

Dizinin her bölümünü en az iki kez izlemiş, Big ile Carrie'nin her ayrılışında üzülmüş, Sam'in erkeksi cesaretini takdir etmiş, Miranda'nın laf koyma ustalığı karşısında şapka çıkarmış, Charlotte'un manyaklıklarına çook gülmüş, iflah olmaz bir duygusalım ben!

Sevgili doktor, onları arkadaşım gibi görüyorum sizce bu normal mi? :D

Tıpkı Bridget (Jones) ile Ally (McBeal)'nin bir süredir nadir görüştüğüm ama çok sevdiğim yakınlarım olması gibi...

Televizyondaki dünyayı gerçek belleme sebebimi bulabilmek için kesinlikle çocukluğuma dönmemiz gerek, haklısınız doktorcum. Lakin televizyonun içinde insanların yaşayabileceği durumu size neden bu kadar garip geliyor bir anlam veremiyorum.

Birşeyi sevmeye göreyim, hemen yakınlarımın da sevmesini isterim. Beraber hayran olalım, paylaşalım, edelim isterim. Hatta o sevdiğim herneyse öyle bir anlatırım ki, içim dışıma taşar :)

Popülarite denen kavramı da severim, yeri geldiğinde oldies but goldies de derim. Hem sağa hem sola bakarım ama yine kafamın doğrultusunda dosdoğru giderim. Markalarla aram yok desem de, bazıları vazgeçilmezdir. Tasarım denildiğinde binbir takla atar, hayalgücünün dünyayı kurtarabileceğine inanırım. Sevdiğim filmi 3-5 ve hatta 8-9 kere izler, sevdiğim kitabı en az iki kere okur, sevdiğim şarkıyı ise tüm gün dinlerim. Müdavim olma durumunu severim. Hatta bir kafeye ya da bara gidip, 'her zamankinden' dediğim günleri şu sıralar çok özledim.

Hayatımdaki bu tekrarlar sayesinde bir şeyleri altı çizili yaşıyorum.

Böyle yaşamayı da çok seviyorum.

Kim bilir daha ne kadar bayılacağım şey var...

Peki ben hastaysam, bu iyi bişi değil mi?

PS: Trailer'a bayıldım!

PS: Bu post'ta yeri ve zamanı gibi gelmeyebilir bu yazı... Beni çok etkiledi, paylaşmak istedim. Kimsenin elinden birşey gelmez, sabır dilemekten başka. 'Kim bilir daha ne kadar bayılacağım şey var' dedim ya, o an aklıma geldi.

Ne çok zamanımız varmış gibi yaşıyoruz...

Sütün en sevdiğim hali: Milkyhead!

2010-03-09T07:01:00.000-08:00

Süt denildiğinde hala aklıma annemin okula gitmeden önce bana zorla içirmeye çalıştığı koca bardaktaki beyaz şey geliyor. Hiçbir zaman onu içmek için çok istekli olmadım. Hatta annem bana sütü sevdirmek adına neler neler yapmadı! Bardağın içine koyduğu rengarenk pipetler, hayranı olduğum çizgi film kahramanlarının koca bardakları, o dönem çocuklar için sakıncalı bulunan kahve, bal, muz derken yine de sevemedim.

Ben kahveyi sütsüz içenlerdenim. Tatlının da çok sütlüsünü sevmem. Çikolata tercihim bitter'den yanadır.
Merhaba, benim adım Socratic Irony; ben bir anti-sütkoliğim :)))

Hayatımı böyle sürdürmekten memnunken, onunla tanıştım. Tamamen tesadüf eseri... Tanışmamın hemen ardında yaşadığım flashback ise bana onu daha önceden tanıdığımı anımsattı.
Bayanlar baylar, karşınızda Milkyhead!
Kendisi tam bir sütkolik!

Su gibi süt içen bu azize kişinin tasarımlarına hayranım :)
Süt içmekten kendini alıkoyamayan Milkyhead'in tasarımları çok renkli. Kısa sürede bu hayal dünyası karşısında şapka çıkarmak durumunda kalıyorsunuz. Sağda solda gördüğünüz klasik ayakkabı, çanta modellerinin dışına çıkan bu tasarımlar benim masal dünyamda "benim olmalı, benim olmalı!" nidaları atmama sebep oldu. Hemen tanışmak istedim ve sitesindeki adresine mail gönderdim. Açıkçası yanıt alamayacağımı ya da çok uzun süre sonra kısa bir cevapla geçiştirileceğimi düşünürken Milkyhead hızıyla da beni şaşırttı :)
Samimi tarzıyla uzun süredir tanışıyormuşsunuz gibi hissetmenize neden olan Nur, tüm sorularınızı itinayla yanıtlıyor.

Ona dolabın arka taraflarında sakladığınız, unutulmuş bir ayakkabınızı göndererek işe başlıyorsunuz. Ya da dilerseniz ayakkabı seçimini de ona bırakabiliyorsunuz. Ardından tasarım isteğiniz varsa Nur'la paylaşıyorsunuz. Ya da Milkyhead'in yaratıcı hayal dünyasına bırakıyorsunuz bu işi de.

Sonrasında size kalan yeni cicilerinizle ortalıkta salınıp iltifatları almak oluyor :)

Benim aklımdaki tasarım flashback'imle alakalı... Birgün Galatasaray'daki Lazy'nin vitrininde Küçük Prens çantaları görmüştüm. Bu dükkan benim her fırsatta bayıla bayıla gezdiğim bir yer. Sonradan oradaki diğer tasarım ayakkabıların Nur'un elinden çıktığını öğrendiğimde evet bildiniz, bir kez daha "dünya ne kadar küçük" dedim :)

Evet dilerseniz Lazy'de de Milkyhead tasarımlarını bulabilirsiniz. Ancak siz de benim gibi "kişiye özel" tasarımların hayranıysanız direkt iletişimi tercih etmenizi öneririm.
Benim iki tasarım fikrim var, yakın zamanda giymek için sabırsızlandığım :)

Siz de belediye dağıtmış gibi herkesin ayağında olan ayakkabılardan ya da kollardaki klasik çantalardan sıkıldıysanız kendinizi sütü seven tasarımcının zevkine bırakın :)

Böyle ilginç tasarımlar gördükçe kendimden geçiyorum anladığınız üzere :D
Sütün en sevdiğim hali Milkyhead!
Lıkır lıkır devam et, sakın durma :)

Nur Teker hakkında her şey için: www.milkyhead.com

Fazlası için: milkyhead@milkyhead.com

PS: Ayakkabı ve çanta en çok tercih edilen tuvaller. Başka fikirleriniz için tasarımcıya danışabilirsiniz :D

@bursa

2010-02-23T01:14:00.000-08:00

hide and seek (volume 1)

2010-02-12T02:30:00.000-08:00

photo by_adnrey

Karşındakinin yüzünde kendi yansımanı gördüğünde aslında ne görürsün?

Halinden memnun musun?

Yoksa içinde seni sona yaklaştıran bir canavarın var olduğunu mu düşünüyorsun?

Her sabah güne o canavarı alt etmek için başlamak sence de yorucu değil mi?

Herkes hayatını seçimleri doğrultusunda yaşıyor. Tüm yaşadıkların sana ait, senin birer parçan.

Düşündüğünde, bunları senin seçmiş olman gerçeği ürkütücü gelebilir.

Yansıman seni korkutabilir.

Kendime bunu ben mi yaptım?" diye sorabilirsin.

Hatta bu sorular gün içinde yineler kendini. Sorular eskimez ama sen...

Taze bir ruh arayışı gün geçmeden savaşmak için bir neden arayışına dönüşür.

(to be continued)

Sevgililer Günü için hediye seçiyoruz :)

2010-02-03T02:41:00.000-08:00

Aziz Valentine aşkına!

“Seç-beğen-al” :)

Ve işte yine geliyor… Kimileri için gereksiz bir harcama günü, kimileri için bir kabus! Kimileri ve aslında pek çok kadın için ise hala kutsal bir gün. Peki böyle bir günden en az hasarla nasıl çıkarsınız?

Sevgililer Günü geri sayımına kısıtlı bir süre kaldığını vitrinlere yapıştırılan kalpli sticker’lardan, mücevher firmalarının her dizi arasına tıkıştırdığı pırlanta reklamlarından, her şeyin çift halinde satılmaya başlamasından ve kırmızının her tonunun tüm dünyayı sarmasından anlıyoruz. Ah o Aziz Valentine yok mu! Fakat ona bu kadar çok yüklenmek de manasız. Çünkü emin olun, işin bu boyuta geleceğini o bile tahmin edemezdi…

İnsan sevgisini her gün göstermeli, bir güne anlam yüklemek bu kadar önemli mi diyenlerdenseniz yandınız! Çünkü kadınlar tarafından bakıldığında muhakkak ki siz zaten sevginizi her gün ifade edemiyorsunuzdur. İşte tam da bu yüzden bugün aslında sizin için önemli bir fırsattır. İçinizdeki Don Juan’ı çıkarmanın vakti geldi. Kaldı ki o efsanenin sizden ne fazlası vardı ki? Kadınların zayıf noktasını keşfeden bu efsane, inceden inceye şırıngaladığı alamet-i farikası olan jestleriyle onları baştan çıkarmakla kalmadı, sonsuza kadar hatırlanmayı sağlamayı da başardı. Bu durumda Don Juan’dan biraz rol çalmak ya da onu modernize etmek en akıllıca yol.

O halde çözüm basit… Sevgisini en ilginç şekilde gösteren, kendinden beklenmedik hareketi yapan ve karşısındaki kadını bir kez daha kendine aşık edebilen erkek 14 Şubat’ın galibi sayılacak. Neden mi galip diyoruz? Çünkü bugün için özel bir şey yapmayı es geçip işe güce dalar ya da umursamaz hareketlerinizle sevgilinizi çileden çıkarsanız, bilin ki bu size zamanla geri dönecektir. Çünkü kadınlar konuşur. En çok da birbirleriyle… Bu da demek oluyor ki yaptığınız ya da yapmadığınız her şey telefonda, kafelerde ya da kadınlar tuvaletinde kulaktan kulağa yayılacak!

Erkekleri zora, sıkıntıya ve strese sokan bugün için hiçbir fedakarlıktan kaçınmadık ve 14 Şubat için dokuz sürprizli hediye alternatifi hazırladık. Seçin, beğenin ve mutlaka alın. Yoksa çok pişman olacaksınız…

Çiçeksiz olmaz!

Evet, o bir klasik!
Ancak emin olun farklı hazırlanan bir çiçek aranjmanıyla kısa yoldan sevgilinizi baştan çıkartabilirsiniz. Sunuş şeklinizle anlam kazanan çiçeğinize ekleyeceğiniz anlamlı bir not ise onun ömrüne ömür katacaktır. Eso’sh Tasarım’ın kişiye özel çiçek alternatiflerine mutlaka inceleyin. Unutmayın tek bir gül de onu mutlu edebilir. Önemli olan sunuş şekliniz… www.esoshtasarim.com

Ona bir bebek alın!

Bu alternatifin üzerini hemen çizmeyin. Amacımız işi yokuşa sürmek değil. Sevgilinize ona tıpatıp benzeyen bir bebek hediye ederek hem ince hem de esprili olduğunuzu ima edebilirsiniz. Yapmanız gereken tek şey, bir hafta öncesinden sevgilinizin resmini Nil’in Bebekleri’ne göndermek. Gerisini onlar hallediyor. Hatta kendi bebeğinizi de yaptırarak ince ve esprili ruh halinize “romantik” özelliğini de ekleyebilirsiniz.

www.nilinbebekleri.com

Aksesuar seçimi yürek ister!

Öyle alelade alacağınız bir aksesuarla istemeden sevgilinizin yüzünü buruşturabilirsiniz. Bu iş gerçekten yürek ister. Onun tarzını gerçek anlamda bildiğinize inanıyor ve zevkinize güveniyorsanız bu seçenek tam size göre! “Yok ben takıdan makıdan anlamam” hissiyatı içinde sırf sizi metal müzik dinlediğiniz günlere götürdüğü için kuru kafalı bir kolye alacaksanız, yol yakınken diğer alternatiflere göz gezdirin deriz. Ayda Pekin’in koleksiyonunda boş yok! Şehirli romantikler için anlamlı bir hediye olabilir.

www.aidapekin.com

Poz vermeyi ona bırakın!

Çoğu kadın fotoğraf çektirmeye bayılır. Geri kalanlar ise karşılarına böyle bir fırsat çıkmadığı için bunu bilmemektedir. Bu saptamanın ardından sevgilinize bir portre çekimi hediye etmeye ne dersiniz? Yapmanız gereken bir fotoğrafçı bulmak. Üstelik ünlü olmasına da gerek yok. Çekimin stüdyo ya da dış mekanda yapılması seçimini büyük bir nezaket örneği göstererek sevgilinize bırakmayı unutmayın.

Ona sanat eseri muamelesi yapın!

Sevgilinizden belki de 1001 oyunla alacağınız hücre örneği, çektiğiniz eziyete değecek. DNA’dan yapılan resim kişiye özel olması dolayısıyla hem çok anlamlı hem de çok afili bir hediye. Hatta aynı işlemi kendiniz için de yaparak çifte mutluluk yaşamanız da olası…

www.dnartist.com

Kurabiye gibisin sevgilim!

İlişkinizin gidişatı ne olursa olsun şık bir kutuda sunulan Sevgililer Günü kurabiyeleri karşınızdaki kadını baştan çıkaracaktır. Özellikle bu kurabiyeler ilişkiniz hakkında ufak ipuçları veriyorsa… Sadece ikiniz için anlamlı olan birkaç şeyi belirleyip Mutlu Dükkan’ı arayın. İşte size hem eğlenceli hem de lezzetli bir hediye alternatifi.

http://mutludukkan.blogspot.com

Bırakın üstüne rahat bir şeyler giysin!

Bu alternatifi daha çok ikinizi de aynı anda mutlu etmek için düşündük. İç çamaşırı bir klasik… Hatta hediye denildiğinde pek çok erkeğin “ben biliyorum, ben, ben, ben” diye parmak kaldıracağı bir seçenek. Ancak bu özel günde kırmızı bir iç çamaşırına hiçbir kadın hayır demez. Zevkli bir sevgili olduğunuzu umarak her ihtimale karşı iç çamaşırının yanına bir kutu çikolata iliştirmenizi öneriyoruz.

Güzelliğine güzellik katın!

Aisha’nın bakım ürünleriyle karşınızdaki kadını mest edeceksiniz. Ortam bir anda turunçgil, lavanta ya da yasemin kokularıyla dolacak ve kokuyla birlikte inanın ambiyans da değişecek.

www.aisha.com.tr

İstanbul’u geride bırakın!

İşte size uzun süre hafızanızdan çıkmayacak bir kaçamak adresi: Safranbolu-Gülevi. Zamanın geçmişte bir yerde durduğu izlenimini yaratan bu şirin yer, baş başa kalmanız için de bir fırsat. Farklı duruşuyla diğer tarihi konaklardan ayrılan Gülevi’nin sakin ruhuna bayılacaksınız.

www.canbulat.com.tr

miss youuuuu :)

2010-01-28T04:17:00.000-08:00

Benim kardan adamlarım :)

2010-01-23T12:15:00.000-08:00

Baron (Behlül) seksi bir göz kırpma hareketiyle poz veriyor!

Oscar (yani Ezel) hala muzurluk peşinde! Hiç rahat durmaz :D

Baron ve Oscar kardan adam oldu :D

Oscar soğuk havanın delisi! Yağmur ya da kar fark etmez; o hep dışarda :)

Baron için mutlu son! üşüdü bebeğimmm :D

MİM'lendim!!!

2010-01-22T02:38:00.000-08:00

Ve bu iyi bir şey :)

Canım arkadaşım Gami beni yaratıcı blog olarak mimlemiş. Şimdi ilk etapta yapmam gereken kendim hakkında yedi ilginç bilgiyi kamuoyuna sunmak :)

Teşekkürler Gamicimmm...

-Kendimi bildim bileli plan yaparım. Bu organize ruh halim yakın çevrem tarafından çok iyi bilinir :) Özellikle özel günlerde aklımı kaybederim. Sürpriz denildiğinde ise uçarım :) İnsanları (iyi anlamda) şaşırtmayı çok severim. Hayatın sürprizli anlarla yaşanır olduğuna inanırım.

-Nerede içli bir durum görsem, duysam hüzünlenirim. Ya da yağmur yağdığında... Nedendir bilmem, böyle anlarda hep geçmişi düşünürüm. Hüzün katsayım katlanarak artar. Eski şarkılar, eski fotoğraflar, eski dostluklar, eski bayramlar... Kısaca eski olan herşey beni hüzünlendirir. Aynı anda yüzümde bir gülümseme oluşur ve "ne güzel yaşamışız be!" derim.

-İçimde hep "gitme" isteği vardır. Yeni yerler keşfetme, dilini bilmediğim insanların arasına karışma, tanımadığım sokaklarda kaybolma hissi... Bununla da ilgili takdir edersiniz ki sürekli plan yaparım :) Listemde şu an sadece Barselona'ya tik atabildim.

-"An"lara olan merakım, unutkanlık hastalığına tutulmuş bir insan imajı vermeme neden olmuştur :) Çocukluktan beri orada burada her fırsatta fotoğraf çekip, o anları ölümsüzleştirmeye dair bir çabam olmuştur. Bu hobim çoğuı zaman pes dedirten dalga konusu halini alıp, kahkaha etkisi yaratmıştır. Hala çoğu organizasyonda "Socratic makinesiz gelmez" diye bu ulvi ölümsüzleştirme olayını bana bırakır arkadaşlarım. Ben de bayıla bayıla çekerim o "an"ları :)

-Mutfakta zaman geçirmeye bayılırım. Varolan tarife mutlaka birşeyler eklerim. En sevdiğim yemek olan makarna konusunda şef olamaya oynuyorum :)

-Hafiften çatlak (deliiii) olan insanları kendini akıllı olarak sayanlara her zaman tercih etmişimdir. Normal olanla işim olmaz diyebilirim :) O yüzden nerede anormal bir insan, anormal bir şey varsa gider bulurum, ne kadar anormal durum varsa koşarak içine atlarım. Kimi zaman dizlerim parçalanır, kimi zaman da aklım yerinden oynar. Ama herşeye rağmen hayatın anormal olduğu sürece yaşanır olduğunu bilirim.

-Şu ara aklımdan geçenlerin sırası ise şöyle: Çok seveceğim bir iş bulucam, lotodan para kazanıcam (komik ama inanıyorum :D), Kaş'tan ev alıcam ve Barış'la hep mutlu olucam :)

Ve işte benim Mimlediklerimmm :D

Vintage Biscuit (Kendisi yıllar yıllar önce ilk keşfettiğim blog'tur. Şimdilerde yazmayı bırakmış olması beni çooook üzer!)

Sınırdışı (Kendisi benim canım arkadaşım, İpek'imdir. Tembeldir biraz, çok sık yazmaz ama müzik konusunda tek geçtiğim, bir notadan şarkının adını bilen bir ustadır :) )

Salıncakta İki Kişi

Olağan-dışı-düşünceler

Notes from my moleskine

Sigara yanıkları

Sokak hikayeleri

Fatih Akın iftiharla sunar: "Soul Kitchen"

2010-01-18T07:45:00.000-08:00

Fatih Akın! Tarzının hastasıyım!

Bu adam ne yapsa izlerim. İlk önce sinemada, akabinde de DVD'sini alıp evde defalarca izlerim. Her izlediğimde ayrı bir keyif alırım. "Soul Kitchen"da da beni şaşırtmadı. Yine bayıldım, yine bayıldım!

"Im Juli" (Temmuzda) ile başlayan bu fanatik ruh halim, "Gegen Die Wand" (Duvara Karşı) ile zirve yapmıştı. Filmin anlatım tarzına, şiddetin kullanımına, aşkın o sersemletici etkisine ve özellikle Birol Ünel'in performansına hayran kalmıştım. Özellikle Birol Ünel'in barda bardakları bir vuruşta unufak edip, akabinde deli gibi dans ettiği o sahnede İpek'le hop oturup hop kalkmıştık sinemada :) İnanılmaz bir sahneydi. Sahnenin etkisinden midir deliliğin bu kadar güzel vurgulanmasından mıdır nedir, düğünde ilk dans parçası olarak o an çalan parçayı koymuştum playlist'e...Ben de Kermit gibi dans etmiştim :)

(İşte o sahne)

Buradan da anlaşıldığı üzere Fatih Akın'ın hem hikayelerine, hem çekim tarzına hem de soundtrack seçimlerine bayıldığımın altını çizmek istiyorum.

"Soul Kitchen"ın çekimlerine başladığını ilk duyduğumdaki heyecanım filmin vizyona girişiyle üçe katlanmıştı. Sonunda bir fırsatını bulup iki hafta önce izledim. Filmden çıktığımda ilk hissettiğim şey, tüm o karakterlerin hayatımda yer alan insanlar olduğuydu. O kadar yakındı karakterler bana. Sanki o restoran gerçekten vardı ve ben belki film çıkışı belki de önümüzdeki hafta sonu Birol'un elleriyle hazırladığı filmdeki o tatlıdan yemeğe gidecektim :)

İşte bu adamın tarzını sevme nedenim de bu!

Bana çok yakın... Hikayenin içine ilk andan itibaren alıyor ve sonuna kadar beraber gittiğinizi hissettiriyor. Hatta filmin bitiminde de yakanızı bırakmıyor. Sizin hayatınıza giren ilginç bir tipleme gibi uzun süre hafızanızda yer ediyor.

Filmdeki oyuncuların çoğunu Fatih Akın'ın daha önceki filmlerinden hatırlarsınız. Ama bu kez onlar çok farklı şekilde karşınıza çıkıyor. Adam Bousdoukos, Birol Ünel ile Moritz Bleibtreu başrolde...

Fatih Akın'ın ustam dediği Andreas Thiel'in anısına ithaf ettiği Soul Kitchen hakkında ne kadar iyi şey yazsam ya da ne kadar saçmalasam az kalacak. Mutlaka izlemenmesi gereken bir film. Üstelik çok eğlenceli iki saat garantisi de benden :D

Birkaç notum var!!!

-Mutfak sahneleri çok eğlenceli!

-Uğur Yücel sürprizine dikkat edin!

-"Venüs köpüğü" tatlı tarifi için ben aldım siz de alınız Isabel Allende'nin kitabını!

-Muhteşem soundtrack çok yakında çıkıyormuş!

-Duvardaki tablo muhteşemdi (hangi duvar demeyin, izleyince anlayacaksınız)!

-Ben de Soul Kitchen önlüklerinden istiyorummmmmmmm!!!

Beni boşverin, Kanat Atkaya'dan dinleyin :)

Bir de bu var.

Yetmediyse Soul Kitchen'ın web'i var-hem de musikiliii!

82’nin tersine çevrildiği gün…

2010-01-05T02:23:00.000-08:00

by_lottieorange

İşte o gün bugündür. 82’nin tersine çevrildiği gün… İnsanın içinde garip bir duygu beliriyor böyle günlerde. Ağlamakla gülmek arası mimik karışıklılığı yaşarsın ya hani, işte öyle bir şey.

Beni yıllarca 82’li bildiniz. Ama ben bugün tamı tamına 28 yaşındayım.

62’den tavşan yaptığım, kulaklarıma saplı kirazlar taktığım, dünyanın sadece yaşadığım yerden biraz daha büyük olduğunu sandığım, televizyonun içinde insanların yaşadığına inandığım, telefonun kulağıma yapıştığı günler geride kaldı. Artık bunları yapmak yerine “Ne güzel yaşamışız di mi arkadaşım?” diyorum mesela… Ya da çocukluğumdan kalan bir çizgi film izlediğimde hüzünlenip, “Üzüntü ve muz kabuğu” diyorum.

Ama kar yağdığında ertesi gün okul tatil olacakmış gibi hala seviniyorum :)

Ben bugün 82’yi tersine çevirmenin şaşkınlığını yaşıyorum biraz sanırım. Oysa Benjamin Button’ı izledikten sonra MJ’nin Moonwalker dansındaki gibi geri geri gidebileceğini umuyor insan :)

Sevgilim, ailem, dostlarım ve akıl sağlığım yeni yaşımda da beni yalnız bırakmasın. Bana her halimle güzel gelen insanlar hep hayatımda olsun. Gerisi hikaye zaten…

“Hayat sen başka planlar yaparken başına gelenlerdir” (John Lennon) sözüne inat bendeniz Socratic Irony yeni yaşımda da hayal kurmaya, plan yapmaya ve ne kadar manyak an varsa doya doya yaşamaya söz veriyorum; kayıtlara geçsin lütfen :)

"İyi ki doğdum, gördün mü bak 28 oldum" adlı nihavent mucizeyle huzurlarınızdan ayrılıyorum :)

(…ve gökten bir pasta düşer. Masal bu ya, Alice onu kaça bölerse bölsün tadı hep aynı kalır.)

herkese mutlu yıllarrrrr :D

2009-12-30T10:20:00.000-08:00

by horeb

2009'u geride bırakmanın zamanı geldi.

Aslında 2009'u olduğu gibi geride bırakmanın zamanı geldi.

Masanızı dağınık, dolabınızı karışık, çantanızı darmadağan bırakarak yeni bir yıla adım atmanın, hani derler ya bembeyaz bir sayfa açmanın zamanı geldi.

Kendi adıma verdiğim sözleri yanıma alarak 2010'a olduğu gibi giriş yapıyorum.

Ancak kırgınlıklarımı ve kırıldıklarımı da 2009'da bırakıyorum.

Yeni yılda ne bir kötü niyetli söz duymak, ne de geçmişten kalma pis bir insanla yüzyüze gelmek istemiyorum.

Kolay yalan söyleyen, karşısındakini kandırdığını sanan, ava giderken avlanan, pireyi deve yapan, kraldan çok kralcı olan, içten pazarlıklı olmayı erdem sayan, çok bildiğini düşünüp saçmalayan, karşısındakini oyalayan ve gizli işler peşinde olanlara karşı "socratic irony"cilik oynamayı planlıyorum bu sene de.

Ki bu sene de onlar beni kandırdıklarını sansınlar, hevesleri geçsin ve biraz da sevinsinler diye :)

Yeni yılın herkese mutluluk, şans, huzur ve sağlıklı günler getirmesini diler, "seneye görüşürüz" esprilerinden sakınmanızı öneririm :D

Kötü şans yoktur, az votka vardır :D

2009-12-23T03:44:00.000-08:00

Yeni yıla nasıl girersen öyle geçer derler ya… Beyin kıvrımlarınızı yoklayın bakalım doğru mu? Geçen yıl yeni yıla girdiğimiz anda birlikte geri sayım yaptığım tüm insanlar sene boyunca da yanımdaydı. Bu açıdan bakarsak doğru. Ama şu da var, yeni yıla girdiğimiz ilk dakikalarda Victoria Secret melekleri de bizimleydi. O geceden sonra ne arayan oldu ne soran :D

İnsanın içini Magnum çikolata gibi ısıtan yeni yıl coşkusu her sene ben de Muppet Show’daki Kermit hissiyatı yaratır. Aylar öncesinden başlar benim geri sayımım. Bir an gelir ve “aaa bir hafta kalmış yaa” şokunu yaşatır. Ağacım yerinde, hediyeler hazır, resolution listem bitmek üzere, yeni yıl kıyafetlerim, kırmızı donum derken check list’im tamamdır.

Peki ama ben hazır mıyımdır yeni bir yıla geçmeye?

Yine de buruk bir sevinçtir yaşanan. Tüm ayrılıklarda olduğu gibi insanın içinde bir yerler acır. Ama bu emin olun anlıktır. Çünkü tüm başlangıçlarda olduğu gibi temiz bir sayfa özlemi her zaman ağır basar ve biz saatler 00.00’ı gösterdiğinde en afilisinden koca bir tekme atarız eski yıla. “3-2-1 heaaa” nidaları ve öpücükler eşliğinde yeni yıla adım atarız. Ve aslında bir yıl daha yaşlanırız :D

Benim bu yılki ilk motto’m “Kötü şans yoktur, az votka vardır” olacak.

Bu açıdan yeni yıla ben iyi şans dileklerim, bol Absolut ve Monopop eşliğinde girmeyi planlıyorum.

Bu arada hala yeni yıl planı yapmamış olanlara sesleneyim buradan biraz da :D

Yeni yıla danstan feleğinizi şaşırmış olarak girmek isterseniz Monopop Bronx Pi Sahne’de olacak. Giriş ücreti 20 TL ve bir bira müesseseden :D

2010’a geçmiş yılların en iyi cover’ları, sahnede İstanbul’un en iyi vokali ve birbirinden deli grup elemanlarıyla girmek isteyenleri bekleriz. Taksim’in kaosunu düşünenler için de mekanın lokasyonu gayet uygun. Odakule’nin orda taksiden inip (alkol durumunu hesaba katıp o gece araba kullanmayı düşünmeyin sakın!) Paşabahçe’nin oraya kadar yürüyorsunuz. Bronx, Terkos Pasajı’nda ikinci katta.

Monopop@Bronx

Bu kadar sözün üstüne bir başka yeni yıl yazısında görüşmek üzere der ve tekrar etmek isterim:

“Kötü şans yoktur, az votka vardır” :D

PS: Bu arada evinden Victoria Secret meleklerini kaçıracağım diye çıkamayanlar için bir uyarı, tekrarını veriyorlar merak etmeyin :D

Resolution listen hazır mı?

2009-12-18T13:02:00.000-08:00

by Suryakami

Yeni yıl yaklaşıyor.

Yılbaşı öncesi her sene yaptığım gibi eski resolution listelerimi önüme aldım ve ne kadar azını gerçekleştirebildiğimi farkettim :)

Sonra da bunun aslında benim tembelliğimle alakalı olmadığını anladım.

Ve ilk kararımı aldım:

"Resolution listesi yaparken çok uçamayacağım" :)

Bu listenin benim için bir diğer keyifli yanı da hayallerim ve yapmak istediklerimin her sene ne kadar arttığını görebilmem...

Ben bu yıl varolan mutluluğumun devam etmesini ve şansın bizden yana olmasını diliyorum.

Bir de sevdiklerim için sonsuz huzur ve sağlıklı günler istiyorum.

Sizin resolution listeniz ne alemde? :)

bir sabah...

2009-12-09T02:56:00.000-08:00

photo by 6Artificial6

Bir sabah uyanacaksın ve hayatındaki bütün önemli günlerin bittiğinin farkına varacaksın.

İlk doğum günün, ilkokula başladığın gün, ilk başarın, arkadaşlarınla ilk kez Taksim’e gittiğin gün, liseyi bitirdiğin gün, üniversiteyi kazandığın gün, mezuniyet törenin, hayatının aşkıyla karşılaştığın gün, evlenme teklifi aldığın gün, düğün günün, evine ilk adım attığın gün, ilk bebeğinin haberini aldığın gün, onun doğumu, mezuniyeti, ilk aşkı, düğünü…

Bir sabah uyanacaksın ve tüm bu günlerin geride kaldığını göreceksin.

Yeni bir “önemli gün” için kendine neden arayacaksın.

Kollarından burnuna bağlanan hortumlar arasından nefes alıp, ilk gün heyecanlarını düşüneceksin.

Senin için çok mu geç?

Peki ya yeni bir önemli gün düşlemek için?

Her şeyin sen var oldukça yenileneceğini unutma.

Tüm o önemli günler ve ilkler.

Bir şans ver kendine.

dünyanın en acayip taksileri (episode 1)

2009-11-13T11:58:00.000-08:00

photo by Enaaa

Taksiler, metropol insanlarının arasına karışmak istemeyenlerin öncelikli tercihidir. "T" plakaları ve sarı renkleriyle her adım başı karşımıza çıkarlar. Yağmur yağdığında bu karşımıza çıkma durumları taksici abinin ruh haline göre değişiklik gösterir.

Sen kapıyı açıp adımını atmak isterken içeri, önden bir ses yükselir; "Abla nereye?". Önce duraksarsın. Ardından iç sesin "Sanane be adam!!" ya da "Cehennemin dibine gidecektim, seni seçtim pikachuuuu" der ama dış sesin (o dış ses olmasa zaten çoktan ipin çekilmişti) "Ortaköy'e gidecektim" der. Arkada arabalar birikmiş ve hepsi güzide sesler çıkarırken taksici muhabbeti uzatmakta kararlıdır. Son sözü kendi söyler yine ve "Yok abla, ordan geliyorum ben trafik berbat" der. Bir de kabasına denk geldiysen bu lafın üstüne bir de seni kışkışlar. Sen yağan yağmurda, ters dönen şemsiyenle yol üstünde kalakalırsın. Kapıyı orta şiddetle hırs almak istermişçesine kapatırsın. Hani arkada biriken arabalar vardı ya, onlar da taksicinin yolu açmasıyla hızlanır ve illa ki üstüne su sıçratır. Artık sen hem yağmur altında hem ters şemsiyeli hem de tepeden tırnağa ıslaksındır.

(Bu arada yağmur yağdığında taksi bulabilme yüzdesinin aksine işleme durumunun Murphy Kanunları'nda bir karşılığı olabilir.)

Ama her zaman bu kadar şanssız değil(im)sindir.

Benim en acayip taksi maceram yaklaşık bir ay önce yaşandı.

Yer: Ortaköy

Saat: 22.00

Caddeyi gördüğüm anda uzaktan gelen ilk sarıya el salladım. Kibarca durdu ve ben de atladım. "Taksim'e gideceğiz" dedim. Taksici "Peki" diyen kafa sallama hareketini yaptı ve yola koyulduk. Aradan beş dakika geçti ve taksici "Çay, kahve birşey ister misiniz?" diye sordu. İstemsizce güldüm ve kamera aradım hemen (bu da uzun zaman önce televizyondaki abuk subuk programları izlemekten kalan bir refleks). "Teşekkürler" diyerekten kendimi tuttum ama bu kısa sürdü. Çünkü taksici "Peki, bisküvi, meyve ya da çikolata ister misiniz?" dedi. Ben artık resmen şoktaydım. O yüzden fazla uzatmadım ve "Kamera şakası mı bu?" dedim. Taksici gülümseyerek, "Hayır" dedi. Merakım geçmemişti. Çünkü adamın bisküvi vs. diye işaret ettiği arabanın arka cam önünü siz de görseydiniz, merak ne güzel şey derdiniz :p

Arka camın önü silme şeker, çikolata, bisküvi, portakal, mandalina, elma vs. ile doluydu. Yine kibar bir teşekkürün ardından, "Bu yeni bir uygulama mı?" diye sordum. Taksici biraz şaşkın biraz kırgın (niye kırıldıysa), "Yoo hayır. Bu kişiye özel birşey. Benim servis anlayışım böyle" dedi.

O anda o adamın daha önceleri satış pazarlama alanında iş yapmış, müşteri memnuniyeti denen şeyden haberdar ve belki de oturup daha iyi hizmet nasıl verilir diye kafa yoran bir insan olduğunu düşündüm. Biraz sohbetten sonra taksicinin bu üçüyle de yakından ilgili olduğunu anladım. İş hayatında müşteriyle birebir ilişki kurmuş, hani derler ya feleğin çemberinden geçmiş, hizmette mükemmeliği zorlayan bir adam...

Bu arada ağzından cımbızla laf alınıyor. Bu duruma cevabı da çok anlamlı: "Gündüzleri müşterilerle daha çok konuşurum ama geceleri susmayı tercih ederim. Üstelik bir de siz bayansınız. Kim bilir belki de daha önce kötü taksi deneyimleri yaşamışsınızdır, o yüzden sizi rahatsız etmek istemem". Yahu bu ne incelik!!!

E peki bu kamera şakası değil de ne???

it's so cliche (and also unusual things)

2009-11-02T09:49:00.000-08:00

socratic irony: ignorance and of willingness to learn as one questions another on the meaning of a term; pretended ignorance to provoke discussion and promote the search for truth.

(her şeyi bilir, her şeyi görür, her şeyi duyar, her şeyi anlar ama bilmezden, görmezden, duymazdan, anlamazdan gelir.)

--photo by spegelapan--

Tıpkı Pollyanna’nın yaptığı gibi...

2009-10-20T02:39:00.000-07:00

İnsanın bol vaktinin olması da “vakitsizlik” kadar sorun yaratabilir.

Siz televizyonun karşısında ifadesiz gözlerle hayatın akışını izlerken yapılması gerekenler listesi küçük not defterinizden taşar. Hiçbir şey yapmamanıza rağmen bu zamanlarda kendinizi yorgun hissedersiniz. Oysa bir yandan aklınız durmaz. Fikirler zincirleme reaksiyonda, sizin eliniz çoktan seçmeli kumandada…

Bir de günün kısmi zamanlarında içe dönüp kendine acıma halleri belirir. Buna bir mesai harcamak olağan hale gelir. Her gün sanki işe gidermiş gibi sabahın erken saatlerinde uyanırsınız. Pencereyi açıp, otobüs durağında biriken insanları izler ve onların aceleyle bastıkları akbillerinin sesini dinlersiniz. Dışarıda insanlar bir şeylere yetişmek için bu kadar acele ederken siz içerde rahat modunuzdan sıkılırsınız. Sanki o insanlarla bir arada yaşıyormuş gibi, sanki onlar o otobüse bindikten ve durak boşaldıktan sonra yalnız kalacakmışsınız gibi tedirgin olursunuz. Kahvaltınızı yaptıktan sonra önceden izlediğiniz dizilerin tekrarlarını izleyerek güne başlarsınız. Çünkü inanırsınız ki bir kere asla yetmez! Dolapların içine sıkıştırdığınız bir sürü birikmiş anı düzene kavuşmayı beklerken siz sanal dünyada kurduğunuz hayatlara karışırsınız. Bir çiftlik, bir kafe, bir restoran, bir akvaryum sahibi olur ve en sonunda aslında yapmayı istediğiniz işi konu alan bir oyunda “yazar” bir karakterin günlük hayatını yönetirsiniz. Ve üstüne üstlük bunların hepsi gerçekmiş gibi hissedersiniz çoğu zaman. Bu anlarda tüm korkularınızı bir kenara bırakıp en çok kendinizden korkarsınız. Bir şeylere bağlanma hissiyatı… Bir şeye ait olma hissiyatı… Bensiz devam edemeyen hayatlar kurma hissiyatı… Alt metni her ne olursa olsun, buna düpedüz yaşadığı andan sıkılan bir insanın çaresizde saçma sapan uğraşlar edinmesi diyebilirsiniz. Buna böyle deyip geçebilirsiniz şayet, bu kabullenme durumu böyle gider…

Bugün bir söz geldi aklıma.

“Sizin gözünüzde aslında kimse değişmez; değişen sadece sizin gözlerinizdir.”

Bu sözün ne demek istediğini anlatmayı ben sonraya bırakıyorum. Sandığınız gibi yorgun değilim. Sadece o duraktaki insanların arasına karışıp, akbilimden ses çıkarıp, en sevdiğim caddede yürümeye gidiyorum. Ve sandığınız gibi yalnız da değilim. Kabullenme halinden vazgeçip, keyfini çıkarmaya bakıyorum.

Tıpkı Pollyanna’nın yaptığı gibi :)

modası geçmeyen bi hikaye...

2009-09-17T02:13:00.000-07:00

Herkesin beklediği bir hayat var.
Öyle pek de hali hazırda sunulmayan, hatta olabilitesi zamana yayılmış, şimdilik güzel bir düş kıvamında olan ama gerçekleşmesi an meselesiymiş gibi sırıtan, günlük koşuşturmalardan uzak, adına "huzur" denilen cinsten bir hayat.

Bu huzur denilen şeyin içinde kendince kaoslar olmalı elbet. Öyle hepten huzuru anca emekli olmayı bekleyen biri isteyebilir; deniz kenarında küçük bir ev, bir de olta takviyeli. Ama yo, bunun için daha çok erken. Hala kalan enerjimizi savurmamız gereken yerler var. Kafamızda plan moduna geçememiş, tasarı halinde seyreden ütopyalar var ve onlarsız biz koca bir hiçiz!

Bir sabah kalkıyorsun,aynaya bakıyorsun ve yüzünde hiç de hoşuna gitmeyen bir ifadeyle odana dönüp, rutin check-up’ın için doktordan randevu almayı ajandana işliyorsun. Kahve makinesinin düğmesine basıp, o kendini ısıtırken, sende üzerine hiç rahat olmayan protokol kıyafetlerini geçiriyorsun- ki onlar senin üniforman olmuşlar aslında. Kahvenle birlikte gazeteye isteksizce göz atıyorsun; sırf öğle yemeğinde takım arkadaşlarının yaptığı güncel muhabbetlere birer cümle de sen ekleyebilesin diye. Dün geceki toplantıdan kalma baş ağrını geçirmesini umduğun ağrı kesiciyi almak için dolabı açtığında çürümüş meyveler ve geçen haftanın artığı pizza kutusu gözüne çarpıyor. Ama hiç halin yok! Dolabı boşaltacak, sonra temizleyecek ve sonra da mecburen dolduracak halin yok. Ağrı kesiciyi alıp, çürümüşleri görmezden geliyorsun. İlacı bir bardak suyla yuvarlayıp, duvardaki saate bakıyorsun ve yine geç kaldığını fark ediyorsun. Gün başlıyor, bir koşuşturmacayla…

Arabana atlıyorsun. Ama kimse dörtnala koşmuyor. Herkes trafikte kalmış ve aslında herkes çok alışmış bu duruma. Kimsenin sesi çıkmıyor sabah trafiğine. Burada “olur böyle şeyler demek” olağan olmuş zaten. Radyoyu açıyorsun, kanal değiştiriyorsun. Çünkü şu an dinlemek istediğin en son şey “yurttan sesler” başlığı altında ciddi bir ses tonuyla gazeteleri hışırdatan uzmanlar. Şöyle neşeli bir şeyler çalsa, mesela eskilerden bir şey seni o günlere uçursa… Sen, güzel bir anıyı hatırlasan ve bir anlık bir gülümseme yayılsa yüzüne. Derken, biri seni duymuş gibi. Bu sana o sabah sunulan bir hediye gibi. Ne şarkıdır ama bu! Ne dinlemişsindir zamanında! Şarkının bitmesine yakın, artık iyice hatırladığına emin olup, eve döndüğün zaman eski plakların arasından onu bulup, tekrar tekrar dinleme düşüncesiyle kendini şartlıyorsun.

Ofise adım attığın an kafandaki tek düşünce, "bugün bir bitse" oluyor. Bugün bir bitse ve ben eve gitsem, şöyle bir dinlensem. Televizyon izlesem, hatta o saçma dizilerden biri bile olabilir. Ya da kedimle oyalansam. Ya da ne bileyim işte belki dolabı bile temizlerim diyorsun. Şuan çalışmak dışında yapabileceğin her akıllı ve her ahmak davranış seni rahatlatabilir. Ama gün çoktan başladı bir koşuşturmacayla ve sen, ofistesin.

O halde "günaydın".

İşte ilk telefon sesi. Aslında senin duyduğun ilk telefon sesi. Çünkü yan masadaki arkadaşın çoktan bilgisayarının üzerini post-it’lerle doldurmuş bile! Yani sen gelene kadar, senden hızlı olan 7 kişi seni aramış ve 7 kişi seni bulamamış. Bir elin bilgisayarın açma düğmesine dokunuyor, aynı anda diğer elin telefonun ahizesine gidiyor. Ne demişler: time is cash!

Telefondaki sesin o ofisle senin yaptığın işle ya da o post-it’lerle alakası yok! Sadece bir arkadaşın. Sana yeni tanıştığı biri hakkında uzun cümleler kuruyor. Sen daha ayılmamışken bu cümleleri anca “anlamış gibi” yapabiliyorsun. Bu da en iyi ihtimal! Kötü olanı, önemsemediğini karşı tarafın çakması ve "meşgulsün galiba?" demesi oluyor- şimdi fark ettim de bu galiba senin iyi ihtimalin. Gerçekten üzüldüğünü belirtip, telefonu kapatıyorsun ve sevgili maillerine dönüyorsun. Forward mail’leri şöyle bir süzüp, ciddi bir şeyler arıyorsun. Bu arada şirket içi yazışma pencerelerinden biri açılıyor ve bir saat sonra yapılacak toplantı için işgüzar arkadaşlarından biri sana pis pis sırıtan bir uyarıda bulunuyor. Tamamen senin aklından çıkmış olan bir toplantı, yüzüne bir bardak soğuk su etkisi yaratıyor ve çekmeceni açıp, hazırladığın sunumu arıyorsun. Bulman zaman alıyor. Çünkü temizlikçi kadın masanı toparlarken, dosyaları kendince önem sırasına göre dizmiş oluyor. Renk bakımından çokta albenisi olmayan sarı renkli dosyayı en alt çekmecende, arkası dolu ama hala print işlevini eksiksiz olarak yerine getirebilecek kağıtların arasında buluyorsun. Şimdiden 20 dakika içerdesin! Dosyaya hızlı bir göz gezdirme, eksikleri internetten arayıp bulma, aklına gelen yeni fikirleri kenara kurşun kalemle yazma ve ille de üstünde durulması gerekenleri fosforlu kalemlerle çizme derken işgüzar arkadaşın kırıtarak masana geliyor. Görüş günü hapishanede birini görmeye gelmişsin de zaman bitmiş gibi bir gardiyan ifadesi var yüzünde. Elinde olsa seni anında un ufak edebilir. Ama işte şartlar bu kadarına, anca yüz ifadesiyle seni sinir etmesine izin veriyor. Tuvalete gidip makyajını tazeliyorsun. Yine aynadasın ve yine doktor geliyor aklına. Hiç yoktan değil, doktoru ciddiye alman gerekiyor. Ajandaya aldığın notu hatırlayıp rahatlıyorsun. Toplantı odasına girdiğinde yüzler sana çevriliyor; seninse kafan önde, kendinden emin ve soğuk bir ifaden var. Onların anlayacağı dilden konuşuyorsun yani. Hemcinslerin seni baştan aşağı süzerken, içinden sadece şaşırıyorsun. Bu insanlar aynı anda hem kıskanıp, hem nefret edip, hem de yüzüne karşı büyük bir sempatiyle gülebiliyorlar çünkü. Sunum sandığın gibi fiyaskoyla bitmiyor, hatta tam formundasın. Bunu üstünden aldığın tebrik doğruluyor.

Masana döndüğün zaman öğle yemeğine çıkmak için seni bekleyen insanları görüyorsun. Herkes o kadar da kötü değildir. En azından işten kaytarma denildiği zaman bir çoğunun iktidar maskeleri suya düşer; bu onların zayıf anıdır. Kötü kalpli biri için bulunmaz bir fırsat! Hele ki yemek sonrası içilen sigara anına denk gelirsen, onların ağzından çok iyi laf alabilirsin. Ama bunu yapmak için önce onlardan biri olman gerek. Yazıldığı gibi; “bilin ki biz sizi kurtların arasına kuzu olarak gönderdik”.

Ofise döndüğünde mail kutunun yine delirdiğini fark ediyorsun. Bu insanların ne çok zamanı var diye düşünürken, çok uzaklardan gelen bir ses duyuyorsun. Uzun zamandır haber alamadığın bir arkadaşın, sabah radyoda şarkıyı duyunca sen aklına gelmişsin ve seni arayıp yerinde bulamayınca mail atmayı uygun görmüş. Hemen telefona sarılıyorsun ama konuştuğun ses eski ses değil sanki. Senin içindeki heyecan onunkiyle aynı değil; zaman ikinizi de değiştirmiş. Aynı olaya verdiğiniz tepkiler değişmiş. Sabahki şarkıyı bir cümleyle es geçip, kocası ve üç yaşındaki oğluyla ilgili sana anlamsız gelen detayları anlatmaya başlıyor. Oğlu çişini tutamadığı için filanca yerdeki, filanca doktora gitmişler, o da bu durumun irsi olabileceğini söylemiş ve bu yüzden kocasıyla birlikte başka bir psikolağa hipnoz tedavisine başlayacaklarmış; çocukluklarında onları neyin, hangi etkenin bu olaya sevk edebileceğini öğrenmek için. Ama işte kocasının yurtdışı seyahatleri yüzünden bir türlü vakit bulamıyorlarmış. Bu arada X mağazasındaki indirimi kaçırmış olduğunu anladığında gözleri dolmuş, yeni sezon fiyatları uçmuş! Para yetiştiremedikleri için temizlikçi kadını işten çıkarmak zorunda kalmışlar, kadıncağız da köye gitmek zorunda kalmış. A bir de unutmadan kayınvalidesi akşam yemeğe geliyormuş, ne yemek yapsaymış?, "Bu arada meşgul değilsin değil mi?". Hayır, tabi ki de değilim, demek istediğim o şarkıyı duyunca bende çok sevindim ve aklıma sen geldin. Ama bunu söylemenin şu anda çok yersiz olduğunu fark edip, bir şekilde karşındakini kırmadan telefonu kapatıyorsun.
Yapacak çok işin var. O işlere yetmeyecek bir o kadar da az zamanın. Telefonun fişini çeksen olmaz, bilgisayarı kapatsan olmaz. Tanrı'ya inanır mısın? Bu konuda O bile sana yardım edemez. Günü kendin bitirmek zorundasın. O telefonlara ve maillere hala alışamadıysan eğer seçim senin. Ama şimdi bunu düşünmek için vakit harcayamazsın. Dosyalar içine kafanı sokup, saatlerce yazıp çizdikten ve telefonları cevaplayıp, ışık hızıyla gittiğin patronun odasında günlük olağan azarını yedikten sonra saate bakıyorsun ve bir fabrika işçisi olmayı düşlüyorsun. Onların giriş çıkış saatleri kesin emirlerle belirlenmiştir çünkü. Sana yine mesai gözüküyor, alışkınsın nasıl olsa.

Yanından kırıtarak mini etekliler geçiyor, onların arkasından da hafif göbekli, daha 30 bile olmamış jöle kavanozları. Aralarında gülüşüyorlar. Muhtemelen sana takılmalar bunlar, ama umursamıyorsun.

Nihayetinde önündeki işleri bitirdiğinde saat 9’ u geçmiş oluyor. Kapıdaki güvenlik sana hafif acıyan gözlerle bakıp, iyi akşamlar diliyor. Ne garip… Adam kendi durumunu bırakıp, bana üzülebiliyor diye düşünüyorsun. Arabana bindiğinde bu kez radyoyu açmıyorsun bile. Ses duymaya tahammülün yok! O eski şarkıları bile duymak istemiyorsun. Tek dileğin, bir an önce eve gitmek. Şanslıysan eğer trafik yoktur ve sen en fazla trafik ışıklarında bekleyerek bu maratonu atlatırsın.

Kapıya geldiğinde son enerjini de anahtarı bulmak adına çantandaki karmaşaya harcıyorsun. Anahtarı kilide soktuğun anda bütün yorgunluk demirden bir kıyafet gibi üstüne biniyor ve sana kıyafetlerini çıkarma izni bile vermeden seni salondaki kanepeye fırlatıyor. Kumanda televizyonun üzerinde… Şimdi kim kalkıp alacak onu? Derken, uyku bastırıyor. Uyku tek tesellin ve tek zaafın oluyor. Dolaptaki çürümüş meyveler ve pizza kutusu evrim geçirmeye devam ediyor. Aptal kutusunun içinde aptal dizi hayatları peşi sıra geçiyor. Pikabın yanındaki plakların arasından sabah dinlediğin o eski şarkı sana küsüyor. Uyku seni hepsinden koruyor…

Sabah uyanıp, aynada kendine baktığında doktor aklına geliyor. Ajandanı açıyorsun not almak üzere. Önceki günün ve daha önceki günün ve daha daha önceki günün doktor notları gözüne çarpıyor, korkuyorsun.

Herkesin beklediği bir hayat var çünkü. Öyle pek de hali hazırda sunulmayan, hatta olabilitesi zamana yayılmış, şimdilik güzel bir düş kıvamında olan ama gerçekleşmesi an meselesiymiş gibi sırıtan, günlük koşuşturmalardan uzak, adına "huzur" denilen cinsten bir hayat!

Senin de hak ettiğin, senin de başına gelebilecek bir hayat. Beklemene değecek ve seni o ruhsuz uykulardan uyandıracak bir hayat…

Rüya değil.
(open your eyes)

hayat yaşadığın yerden ibaret değil!

2009-09-09T06:44:00.000-07:00

öyle zannenip ne çok yanılırız...
başımıza gelen şeylerin "hep en kötüleri" olduğunu düşünüp yanıldığımız gibi dünyayı unutup, yaşadığımız yerin tüm hayatımız olduğunu varsayarız.

İstanbul'a iki gündür yağan yağmur sadece toprağı sevindiriyor sanırım. kimilerinin artık bir evi bile yok... buradaki "bile" kelimesi aslında çok şey ifade ediyor birçoğumuz için. genelde hayal listemizin ilk sırasında bulunduğumuz şehirde ya da dışında ya da büyük bir ihtimalle bir sahil kasabasında bir ev alma yok mudur? ben hiç düşünmeden evet diyebilirim bu soruya :)

yağmurla birlikte ben pencere önü çiçeği moduna geçtim yine. uzaklarda neler oluyor diye nette oraya buraya bakmaya başladım.

şu anda kaç kişi blog yazıyor acaba?

ya da kaç kişi şemsiyesinin altında yağan yağmura inat yavaş adımlarla evine gidiyor?

ve kaç kişi bir gün dünyayı keşfedeceği hayalini kuruyor?

ara ara Amelie'nin yaptığı gibi "şu anda dünya üzerinde kaç kişi" oyununu oynuyorum ben de. rakamlar gerçeği yansıtmasa da hayal gücü devreye girince insan dünyayı gezdiğini hissedebiliyor.

evet, yağmur insanı melankolik bir ruh haline sokuyor. kim bilir belki de gözyaşı ile özdeşleştiriyoruz onu.

her neyse...

uzaklara gitmek isteyenler için iki önerim olacak :)

siz de benim gibi tatilini farklı bir konseptte yapmak isteyenlerdenseniz ilk önerim: Devr-i Alem.
şu ana kadar Devr-i Alem ile dünya keşfine çıkmamış olsam da kendilerinin sıkı bir takipçisiyim. farklı işler çıkaranlara bayılıyorum :)

markanın konsept turlarına mutlaka bir göz atın. her keseye uygun alternatifleri var. sadece tatil yapmak istemeyenlere özel :) fırsat bulduğumda ilk denemek istediğim tur, Toskana'da Gastronomi Kaçamağı... ayrıntılar ve fotoğraflar iştah kabartıcı...

ikinci önerim Do!Break. çok başarılı bir çalışma. benim aklıma gelen bir fikrin yapılmış olması her ne kdr canımı sıksa da tebrik ediyorum herkesi :)

Do!Break sayesinde hem sevdiğiniz bir grubun konserini izleyebilir hem de o kentin içinde kaybolabilirsiniz. balayında Barselona'da Madonna konserini yakaladığımızda ne kadar şanslı olduğumuzu düşündük. harikaydı. Do!Break'in ajandasına ara ara göz atın. geziler, festivaller, konserler... mutlaka sizi de bir yerden yakalar :)

unutma! hayat yaşadığın yerden ibaret değil!

içinden çıkamayacağını sandığın durumlarda dön ve dünyaya bak.
ne çok insan yaşıyor! kimbilir belki de ne çok insan o anda seninle aynı ruh halini paylaşıyor. sadece bu bile evrenin sonsuz olduğunu anlamanda sana yardımcı olur.

melankolik ruh hallerini sürekli tutmamaya söz veriyorum :)

günün birinde, dünyanın herhangi bir yerinde, "şu anda dünya üzerinde kaç kişi" oyununu oynayan birine malzeme olmak dileğiyle... :))

dünya o kadar küçük ki...

2009-08-12T00:39:00.000-07:00

Sevgili blogsever,

Bazen sana da oluyor mu? Dünya benim etrafımda dönüyor zannediyorum.
Hatta bu işi abartıp, herkesin bir oyunun parçası olduğunu düşünüp kendimi Truman Show'daki Jim Carrey gibi hissediyorum. Ama artık bu durumumum "doktorluk" olduğu düşüncesini bir kenara bıraktım. Çünkü Eso'sh ve nilinbebekleri ile tanıştım.

Dünya o kadar küçük ki...İkisiyle de tanışmam birer arkadaşım sayesinde oldu. Kendi keşfim olmadığını söylemekte bir sakınca yok :) Belki sizlerin de tanışması için ben aracı olurum ve denize atılan bir taşın yaydığı bu dalgaya siz de ortak olursunuz. Hatta belki bir kısmınız "yahu bu Esra bizim Esra" ya da "Ay bu bebeklerden benim arkadaşımda var" diyebilirsiniz. Çünkü iki kadının da ortak özelliği kendilerini sağda solda pazarlamak yerine, yaptıkları işe olan aşklarıyla sessiz sedasız harikalar yaratmaları!

Eso'sh'la tanışmam nette gelin buketi arayan arkadaşım Senem'in tesadüfen bir linke tıklaması ve akabinde benimle paylaşmasıyla oldu. Esra'yla tanıştığımda meğer komşu olduğumuzu öğrendim. Daha telefondayken sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi hissettim. Bu tamamen onun yaydığı enerjiyle alakalı. Kişiliğiyle o kadar örtüşen bir iş yapıyor ki, anlatmak yetmez. Görmeniz gerek :) Kendisi gibi capcanlı, rengarenk çiçeklere mahalle aralarında, alışveriş merkezlerinde göremeyeceğiniz incelikte tasarımlar yaparak, bildiğiniz buketi buket olmaktan çıkarıyor. Ortaya çıkan tasarımı yanınızda dolaştırmak, herkese göstermek istiyorsunuz. Sanırım ben bu açıdan şanslıydım :) Gelin buketimi düğün boyunca elimden düşürmedim. Herkesin hayran kaldığı buket için Eso'sh'a bir kez daha teşekkür ederim :)

İster özel gününüz olsun isterse de içinizden geldiği için olsun Eso'sh'ta mutlaka sizin için bir tasarım harikası bulabilirsiniz. Ona saatlerce istediğiniz şeyi anlatmanıza da gerek yok. Herşeyi gönül rahatlığıyla onun yaratıcılığına bırakabilirsiniz. Bizim buketleri gören ve Eso'sh'u duyanlar çevrelerindeki insaları şaşırtmaya başladılar bile!

Buradan erkeklere sesleniyorum. Kadına çiçek almanın ne kadar özel olduğu bilirsiniz. Bunu alışkanlık haline getirmiş olanların imdadına bu yaratıcı tasarımlar yetişiyor. Ya da böyle bir alışkanlığınız yoksa (Esra'dan öğrendim, müşteri profili ağırlıklı kadınmış ve hatta eşlerine yaptırıyorlarmış) bir an önce edinin. Bu tarz bir başlangıç hem aşkınızı tazeler hem de karşınızdaki kadın sizin zevkiniz karşısında yelkenleri suya indirir :) Bu arada sadece çiçek tasarımı olarak düşünmeyin. Bebek ve nikah şekeri ya da düğün organizasyonu işlerini de Eso'sh yapıyor. Üstelik bir çocuk annesi! Hani "çocuk da yaparım kariyer de" diyenler var ya, işte onlardan. Bu kadın her eve lazım :D

Eso'sh hakkında herşey ve çok daha fazlası: http://www.esoshtasarim.com/

Gelelim nilinbebekleri'ne :)
Arkadaşım Gamze'nin blog'unda (http://gamidenizler.blogspot.com/) gezinirken görüp, bayılmıştım. Kendi bebeğini yaptırmış ve bununla da kalmamış çevresindeki insanları sevindirmeye başlamış. Şu an üçüncü bebeği siparişte :)

Nilgün evinde kurduğu atölyesinde insanları çocukluğuna götürecek hoş sürprizler hazırlıyor. Her detayını kendi hazırladığı bu bez bebekler (kıyafetlerin üzerindeki işlemeleri bile kendisi yapıyor!) gerek her an canlanacakmış duruşları gerekse muzip taraflarıyla hem çok yaratıcı hem de dünya üzerinde tek olmaları bakımından çok özel!

Olayın benim içimde farklılaştığı boyut da işte bu... Yaratıcı Yazarlık Teknikleri atölye çalışmasında hocam Celil Oker'in üstüne basabasa anlattığı yaratıcılığın temelinde yatan şey de bu... İsterseniz çok basit bir şeyi insanları hayrete düşürecek boyutta farklılaştırabilir ve çok yaratıcı olabilirsiniz derdi. Çocukluğumuzda kalan bez bebekler Nilgün'ün ellerinde çok yaratıcı bir forma dönüşüp bir anlamda ölümsüzleşiyor. Özellikle de her birimizin şehrin herhangi bir köşesine büstünü diktiremeyeceğini düşünürsek :)

Nilinbebekleri hikayem henüz bitmedi. Bu sabah işyerindeki bir arkadaşımla konuşurken söz dönüp dolaşıp farklı işlere geliyor ve ben tam "nilinbebekleri'ni biliyor musun?" diyecekken sözüne devam ediyor ve "benim teyzem bebek yapıyor, belki sen de biliyorsundur, nilinbebekleri" diyor :D Dünya o kadar küçük ki demiştim size... Meğer yaklaşık üç senedir tanıdığım İpek'in teyzesiymiş Nilgün :) Sohbet hayret nidalarıyla devam ediyor.

Bu arada aynı teyzenin bende hayranlık uyandıran bir diğer özelliği de İstanbul'un en işlek yerinde Bodrum havası estiren muhteşem terası :D Fotoğraflarını görüp bayılmıştım. O kadar renkli, o kadar özenli ki... Şimdilik sadece bebek ve takı yapıyor. Kafe işine girerse buradan haber vereceğim :)

Dilerseniz kendi ya da hediye etmek istediğiniz kişinin fotoğrafını verin dilerseniz de aklınıza gelen, sizin için önemli olan bir şeyi, bir yeri söyleyin... Gerisini Nilgün'e bırakın :) Ben Bodrum bebeğini gördükten sonra yaratıcılığın geldiği boyuta bir kez daha şapka çıkardım.

Nilinbebekleri ve daha fazlası için: http://www.nilinbebekleri.com/

the house apart

2009-08-11T01:04:00.000-07:00

böyle birşey buldum. belki sizin de ilginizi çekebilir.
the house cafe yemekleriyle olmasa da atmosferi ve limonatasıyla benden tam not aldı her zaman. başarılı bir girişim olmasını da hep takdir etmişimdir. uzun masalarda yapılan sohbetleri çok keyiflidir. dekorasyonu aynı şekilde...

kafeyi bu kadar övdükten sonra apart'ına geçebilirim sanırım.
şimdilerde Dubai sokaklarında fink atan bir arkadaşım için bir dönem günlük kiralanabilen ev araştırmıştık. bu apart'ları gördüğünde eminim çok üzülecek :)

the house apart'ın seçenekleri oldukça geniş. İstanbul'da ev sıcaklığında konaklamak isteyenler ya da evinden sıkılan ve sevgilisine sürpriz yapmak isteyenler için güzel bir alternatif olabilir. üstelik the house cafe kahvaltısı da dahil.

evler oldukça konforlu görünüyor. detaylar da atlanmamış. web sitesinde hepsini görebilirsiniz.
http://www.thehouseapart.com/index_tr.html

hepsi de şehrin tam göbeğinde konumlanmış.
ben olsam balkonları olanları tercih ederim, manzarası bol bir şehirde yaşayıp da kafamızı kaldırıp bakmadığımız anlara ithafen...

pamuk eller cebe!
fiyatlar için "sudan ucuz" benzetmesini yapamayacağım, ancak otel fiyatlarıyla kafa kafaya olduğunu söyleyebilirim. otel mi apart mı diye sorarsanız da, "tabiki de apart!" derim.

benim gibi yaşadığı her alanı eve dönüştürme çabasında olanlar için ideal (bknz otele bavulunu atar atmaz herşeyi yerleştiren, düzenleyen insan tipi).

yıl dönümü, doğum günü ya da sevgililer günü gibi özel günlerde tak sevgilini koluna, at kendini sokaklara... gözün arkada kalmasın, artık senin de İstanbul'da bir apart'ın var :)

bu kez de "socratic daddyfee barcelona"!

2009-08-06T01:14:00.000-07:00

40 gün 40 gece olmasa da harika bir düğünle socratic ve daddyfee olaraktan evlendik :) aynı ev, aynı soyadı ve aynı gelecek için "evet" dedik. herşey muhteşemdi! bizi yalnız bırakmayanlara bir kez daha teşekkürler...

ardından balayı için Barselona'ya gittik.
muhteşemdi!
Gaudi'nin izinde sokak sokak dolaştık. bir sürü detay yakaladık.

Entribu adlı bir gurubun (sokak müzisyenleri) yaptığı müziğe bayıldık.

Bununla da kalmadık, Madonna konserine gittik :)
Biz ya da o ölmeden aynı havayı soluduk!

La Ramblas'da bi aşağı bi yukarı yürüdük.

Aralarda kalan meydanlarda sangria içtik, paella yedik.
(İrem'in notları, Estrella ve Lucky Strike'mız hep yanımızdaydı :D )

Plajdaki Balili ablalara masaj yaptırdık (5 Euro) ama fotoğraflarını çekmedik :)
onun yerine harika grafitilerin bir sürü fotoğrafını çektik.

Şimdilik bu kadar.
Fotoğraflarla başbaşa bırakıyorum sizi...

BAYRAK+Berkun Oya+in-yer-face

2009-05-12T00:53:00.000-07:00

Berkun Oya'nın (KREK Tiyatro Topluluğu'nun*) son oyunu Bayrak, ilk saniyesinden itibaren izleyeni içine çekiyor. Bununla da kalmıyor, o son moda emiş gücü 1800'lük torbasız elektrik süpürgeleri gibi bir kaybolma hissiyatı yaşatıyor. Tamamen tesadüfen Asmalımescit'e yürürken panoyu farkediyoruz ve "aaa Berkun Oya diyor yaa! Bu oyun yeni mi ki? Aa girsek mi acaba? Hmmm... Aaa Berkun Oya da geldiiii. Hadi ya bi girelim" deyip Muammer Karaca'nın dik yokuşundan aşağıya kayıyoruz. Oyuncular oyun öncesi havalandırma maksatlı sol köşede, minik taburelerin üzerinde... Oyun öncesi onları dışarıda görmek içimdeki samimiyet duygusunu kabartıyor. Bir türlü öğrenemedim zaten onların da bizim gibi olduğunu :) Sahnede olmak bana onların insan olduklarını unutturup acayip bir heyecan yaşatıyor. Bu yüzdendir ki ne zaman sevdiğim bir oyuncuyu görsem ya donakalırım ya da sanki nefret ediyormuşum gibi suratımı çeviririm :) Onlarla röportaj yapmam da bu durumu düzeltemedi. Ben hala insanüstü varlık muamelesi çekmeye devam ediyorum.

"Bayrak" in-yer-face (bknz. menşei İngiliz) akımından geliyormuş.
Daha önce bu tarz bir oyun izlemeyen sözde tiyatro aşığı ben, oyun süresince hop oturup hop kalktım. Akımın seyirciyi şaşırtma gibi bir misyonu var. DOT Tiyatrosu bu tarz oyunlar sahneliyor (benim ne yazıkki izleyemediğim). Ben tam flashback'leri nasıl verecek acaba diye düşünürken yazan-yöneten Berkun Oya "kapak olsun" dercesine tablolarla işi hallediyor. Birinci perde sonunda oyuncuyu yerde bırakma, kavga sahnelerinde neredeyse oyuncunun gelip beni de aradan çıkaracağını hissetmem, aileiçi birbirine bağlanan karmaşık damarlar ve final...

"Bayrak" gerçek anlamda son dönem izlediğim (beceriksiz bir tiyatro aşığı olduğum için izleme kategorime DVD, sinema ve reklamı da katarak söylüyorum) EN İLGİNÇ ŞEYDİ! Şey lafı birçok nitelemeden daha geniş bir anlam taşıyor. Neydi bilmiyorum ama çok acayip birşeydi! Oyun boyu balkondan gözlem yapan Berkun Oya ne hissetmiştir bilmiyorum ama ben finalde ayağa zıplamamak (genelde öyle yapıp sonra rezil oluyorum çünkü) kendimi frenledim. Sonrasında çok pişman oldum. Çünkü bu oyunu ayakta iki dakika değil, en az bir 15 dk (bıraksalar buna ıslık çalmak da dahil olur) alkışlardım :)

BAYRAK
2 perde-5 tablo
Oynayanlar (alfabetik)
Ali Atay, Ayten Uncuoğlu, Bartu Küçükçağlayan, Canan Ergüder, Köksal Engür, Okan Yalabık, Uluç Özkök.

Ali Atay nerede ne yapsa kendini mutlaka farkettirir! İyi Seneler Londra'daki oyunculuğu beni çok etkilemişti. Blog'da da yazmıştım sanırım. Oyunun benim için ikinci en önemli ismi Okan Yalabık! Şimdi düşündüm de Okan Yalabık'la Ali Atay birinciliği rahatlıkla paylaşabilir :o) Canan Ergüder'in performansı da saygı duyulacak cinsten. Cinnet anlarını çok iyi yansıtıyor. Oyunda Bartu Küçükçağlayan'ı samimi bulmadım. Tek eleştirim de budur. Konuşma tarzından mıdır, rahatsız hallerinden midir ya da malum dizideki canlandırdığı karakterin etkisinden midir nedir (bendeki etkisi de olabilir) samimi gelmedi. Toplamda görülmeyecek kadar küçük bir eleştiri :)

"Senin kardeşin benim kalbime burnunu soktu!" (Nasıl güzel bir laftır bu!!!)

Bunun gibi pek çok cümleyi oyun sırasında ezbere almaya çalıştım ama başaramadım :) O kadar oyunun içine giriyorsunuzki not almadan ezber zor iş. Arada kaynayan pamuk helva esprisini hatırlıyorum ama :) Bir de tam bu şekilde olmayan bir cümle kalmış aklımda; "Bir kalbe iki kişi sığabilir ama birinin hatırası daha çoktur."

*KREK Tiyatro Topluluğu 1999' yılında Berkun Oya ve Ali Atay tarafından kuruldu. Yeniliklerden bihaber olup üzülmemek için mutlaka üye olun!
http://www.krek.net/

they call me Superman!

2009-05-07T04:30:00.000-07:00

La Unidad Nuestra Garantizar la Victoria!

2009-04-21T03:56:00.000-07:00

Gami Küba yolcusu :)
Bence hayatına renk katacak süper bir hareket yaparak, ona-buna-şuna bakmadan gidiyor işte böcük! Fidel'i görme umudu var tabii. Ama eminim göremese de o havayı solumak, o renklerin içinde bulunmak yetecek de artacak :)

La Unidad Nuestra Garantizar la Victoria!
Yani
Birlikteliğimiz Zaferimizin Garantisidir!
Ne söz ama!!!

Bu ablalardan pek yok burada! Yaşlandım diye kenara çekiliyor hepsi. Yoksa potansiyelimiz var ona eminim. Ne kadar da mutlu, haylaz bir poz; bayıldım :)
Yeri gelmişken Aysel Gürel'i de saygıyla anıyoruz...

Muhteşem dörttekerleri!!!

Ve gece-gündüz dinlemeyen serinleticileri :)

Küba'nın renkleri...

En çok merak ettiklerimden biri de yerlileri...

Fidel Castro:
"Ülkemiz, vatandaşlarına maddi zenginlik sağlayacak kadar varlıklı
olmayabilir, ancak eşitlik ve insanlık onuru veremeyecek kadar fakir
değildir."

Notes for Gami:
-Ernest Hemingway'in takıldığı restoran olarak bilinen La Bodeguita del Medio'yı bul :) çok ünlüymüş, Mojitos'u da öyle. gidenler duvarlara isimlerini yazıyormuş. benim için de "henüz gelemedi ama ruhu burada" yaz :o)))) fotoğrafını istiyorum ona göre :)
-Sert yerel içkisi Cuba Libre'den iç de görelim ne kadar sertmiş :o))
-Bucanero diye bir birası varmış.
-OBISPO diye bir caddesi varmış; üzerinde kafe,restoran ve alışveriş yapabileceğin yerlerin olduğu...
-San Rafael ise daha çok Kübalıların alışveriş yaptığı bir caddeymiş.
-Siyah fasulyesi lezzetli ama siyah pilavı pek iyi değilmiş :)

Güle güle git, güle güle gel Gamiiii :o))))

glorious MONOPOP@Jolly Joker!

2009-04-07T01:06:00.000-07:00

İzle!!!

Yaklaşık iki-üç hafta önce "ölü" olarak değerlendirilen hafta içi akşamlarından birinde Monopop Jolly Joker'i salladı! Bu gazete başlığı havasında olan yorumumda en ufak bir mübalağa yoktur. Gelen izledi, dinledi. Var mıdır bir abartı durum? Yoktur!

Çünkü benim gördüğüm bir sene süresince ışık ve ses sisteminin vasat olduğu bir başka mekanda, kimi zaman "yeter ya bu kadar da olmaz kii" dedirten teknik, mekanik, sahibinden mütevellid ve bilumum aksaklıklara rağmen sahneden inmeyen Monopop'un Jolly Joker'de çok boyutlu olarak bir kuyruklu yıldız gibi parlamasıydı.

Mekan özellikle ses konusunda İstanbul'daki mekanlar arasında ilk üçe girebilen (bknz: donunda sallamak) ve ışık konusunda da bana büyük bir keyif yaşatan Jolly Joker olunca, haftaiçi durumunu rahatlıkla es geçebilirsiniz. Haftasonu dediğin şey iki kısa günden ibaret. Oysa haftaiçi öyle mi? Beş günün var sevgili blogsever! 5>2'den (beş büyüktür ikiden) diye öğretmediler mi sana? Öyleyse nedir bu haftasonu mekanlarda izdiham yaratma isteğin? En çok motivasyona haftaiçi ihtiyacımız oluyor. İş, güç, obama, trafik vs. derken haftaiçi bünyeye yüklediğin stres atomları haftasonu iki kısacık günde atılır mı sanıyorsun? Yok yok, senin haftaiçine bir aragaz aktivitesi katman lazım. Buyrun buradan yakın tadında işte sana alternatifi olmayan bir alternatif (var mı ki ya? hani nerede?) : Monopop 7 Nisan salı, yani bu akşam Balans Jolly Joker'de!

Işık konusunda da kısa bir şey söylemek ister bendeniz!
O bahsettiğim "vasat" mekanda fotoğraf çekmek isteyenler neredeyse tepelambasıyla dolaşmak durumunda kalıyordu. Çünkü anca yanındakinin yüz hatlarını seçebileceğin "yaw bu bizim kuzen di miii" lafını söylemek için karanlıkta bir süre el yordamıyla inceleme gereği duyacağın bir mekandı. Burası bardır tamam, biz de kuyumcular gibi ışıklandırma yapın demiyoruz tamam. Ama bu kadar da loşşş olunmaz ki! Yeri geldi flash'lar patladı makinelerde-tam da sahnedekilerin suratlarının ortasına! Ama bu da kafii gelmedi. İşte bu yüzdendir ki bence Jolly Joker'in bir artısı da kimin kiminle ne yaptığının rahatça görülebilmesi :) İnsan orada yıllar önce kaybettiği kardeşini bile şıppadanak bulabilir. Bu akşam giderseniz yanınıza fotoğraf makinenizi alın. Renkler harika çıkıyor! Hatta bir de üste, yarı asma kata çıkıp tepeden birkaç kare alın. Aklınıza şaşın!

"Ay benim planım vardı, tüh. Kaçırdım yani! Peki bi sonraki performans ne zaman?" diyen mide gurultularına ise cevabım kısa ve net: 21 Nisan Salı!

İrem Derici - Vokal
Hamid Nejatemin - Gitar, Vokal
Barış Serdar - Klavye, Media, Vokal
V. Doğan Kayıkçı - Bas, Vokal
Zafer Yaman - Davul

Ayrıntılı bilgi ve daha fazla için tıkkkk pls!

U23D ve Bono'nun tombik elleri

2009-04-01T01:35:00.000-07:00

İlk duyduğumda yaşadığım heyecanı anlatamam! Tam da 3D filmlerin mucizevi etkisinde doruk noktasına çıkmış olduğum anlardan birinde, marssinema'nın sitesinde turlarken görmüştüm. "U23D coming soon" diyordu site! Yapsa yapsa U2 yapar aragazından hareketle pek bir keyiflenmiştim. Yalan mı? Yapsa yapsa onlar yapar. Halbuki-filhakika-mamafih herkeşşş yapsa, buralara kadar teşrif edemeyenleri karanlık odada ve dev perdeden de olsa izleyebilsek ey sevgili blög sakinleri, ne güzel olmaz mı? (now playing: bütün dünya buna inansaaaaaa, bir insansaaa, hayat bayram olsaaaa)

Şimdi öncelikle bu fotoların daha doğrusu benim bu edepsiz hareketimin açıklamasını yapayım. Çok basittir ki "napiim dayanamadım"! Herşey bu kadar gerçeküstü gibiyken ben konserin sonlarına doğru dayanamadım ve açtım telefonun kamerasını çektim de çektim. Siz denemeyiniz. Lakin salonda yayıla yayıla oturan bir dörtlü olmamızın bunda payı oldukça yüksek. Normalde kalabalık bir ortamda böyle bir şeye asla cesaret edemezdim. Çünkü en sinir olduğum şeylerden biridir: Filmin en heyecanlı yerinde alt sıralardan bir ışık huzmesi size "geelll gelll gelll" der! Ara olmasına sabredemeyen bir arkadaş cep telefonunu açmıştır ve ya mesaj bakmaktadır ya mesaj atmaktadır ya da ne bilim işte bişii yapmaktadır. Bunun ileri seviyesi "sinemadayım kapa kapa", "sinemadayım, evet sinemadayım, arada arıycammm" gibi cümleleri utanmadan söyleyen yurdum insanı ve aynı zamanda sinemasever tiplerdir. Yeminlen ben bunlardan değilim! Feci gaza gelince insan-ki üçüncü sayfada buna cinnet anı deniyor-yapabiliyor böyle hareketler. Hatta olmayacağını bile bile gözlüğü çıkarıp perdeye doğru tutup, telefonunu da onun önüne koyup 3D ve net çıkmasını umarak yapabiliyor bu hareketi!
Siz denemeyin. Özellikle de salonda sizden başka birileri varsa asla denemeyin. Zaten görevliler de pusuda! Korsan DVD operasyonlarına ilk elden önlem alma konusu gündemdeyken yapmayın, etmeyin.

Gelelim asıl olaya!
Ya bu adamlar nasıl bu kadar güzel şarkılar yapabiliyor, nasıl bu kadar güzel çalabiliyor? Oradaki o kadar insan nasıl aynı anda hop oturup hop kalkabiliyor? Herşey muhteşemdi. Bu muhteşemliği üçüncü boyutta izlemek ise yirmiüç kere muhteşemdi!
Bono şarkı söylerken elini uzattığında farkettim ve gülümsedim. Bono o küçük ve tombik ellerine rağmen ne kadar da güçlü bir insan dedim. Ne alaka diyen olur, olur mu olur ama ben düşündüm bi kere :)
Konserin açılışı Vertigo'yla yapıldı. Finalinde ise With or With Out You vardı.
Arada ise benim en sevdiğim U2 şarkılarından biri...
"Sometimes You Can Make It On Your Own"
Ne damar bir parçadır! Bono nasıl da akıllara ziyan haykırır! U2 tribute (Achtung Babies)'ün playlist'inde iki konserlerinde de bu parça yoktu mesela. Başım önde eve dönüşümü hatırlıyorum. Yeri gelmişken de buradan yetkililere seslenmek istiyorum: Bu şarkı nerede bir U2 atraksiyonu yaşanacaksa çalınıvereee!

Konser alanı çok hareketliydi. Mini mini kızlar boy boy sevgililerinin tepesine çıkmış, akıllarında Bono, dik durmaya çalışıyorlardı. Bir arada o boy boy tipler ortamın kaynar olmasından mütevellit üstelerinde ne varsa çıkardı. Konser alanı yarı-çıplak oldu bir anda. Dünyada aynı anda hem yürüyüp hem de sakız çiğneyemeyen insanları düşününce, bu adamlar bir yandan ellerindeki tişörtleri sallayıp bir yandan da bağıra çağıra şarkı söylüyorlardı. O zaman bir alkış da onlara gelsin!

Rengarenk ışıklara takıldım bir ara. Çok ama çok güzeldi!

Evet!
En sonunda bir sinema salonu atmosferinde de olsa U2 dinleme şerefine eriştim! Bu mertebeye varamayanlar elini çabuk tutsun. Çünkü an meselesi, film vizyondan her an kalkabilir.

PS: G-Mall'da izlemeniz tavsiye dahilinde!

beni mazur görün!

2009-03-27T06:21:00.000-07:00

Bir sebepten ötürü "beni mazur görün" diyenlere bir kafa ve bir kafa daha!

Kimi zaman bu insanlar o sebebi söylemek ve hatta o klişe cümleyi de kurma hissiyatında bile bulunmadan ve hatta pattadanak (hoppadanak da olur) bu durumu yaşatır bize. Örnek olarak kişinin hayatında yaşadığı değişim, gelişim, iyi ya da kötü her türlü neden kabulümüzdür.

kabulümüzdür demişken ben yine de bu insanlara gıcığım!
bunların bir üst sürümü "ilgi bekleyen" mazurXS67 lere daha da gıcığım!

Kimse çalışmaz, kimsenin işi yoktur ve beklemektedir. böyle bir dünya düşünün. O dünyada yaşayan kimselerin kimsesi bir garibanın ise aklından geçen tek şey "yahu içimden geldi, bugün kime ilgi göstersem"dir. Hal böyleyken sinsice köşede bekleyen kişi avına ustalıkla yanaşır ve "ay ben o kadar şey yaşıyorum benimle hiç ilgilenmiyorsun" tarzı göndermelerle ilk hamlesini yapar.

Sonrasında onun anlatma, garibanın dinleme ve "haklısın"la başlayan cümleler kurma etabına geçilir. Benzer sürümün alengirli modelinde ise bu diyalog ve kafa sallamalar hayatta bitmez! Çünkü bitmesi demek garibanın o kişiyi "yandım ulen yeter" nidasıyla ağlatmasıdır. Tecrübeyle sabittir.

Bu sihirli cümleyi söylemeyen ama yine de hayatında yaşadığı dönem itibariyle insanlara "len harbi cehennem diye bişi varmış, walla yeminlen yaşıyorum şu an" dedirten tipler vardır. Kasmayın, bunlara birşey yapamazsınız. Durumu öylece kabul edeceksiniz. Çünkü herhangi bir karşı atak anında "abartıyorsun-sen de şöylesin, böylesin-ben neler yaşıyorum sen biliyor musun" cümlelerini duymanız olası!

Ben niye anlattım peki bu "beni mazur görün, sürekli ilgi gösterin ve bir dokun bin ah işit" tiplerini? Çok basit! Birilerine anlatmak lazım bunları. Uluorta söylenince hem zarardan hem ziyandan hem de sinir harbinden sıyırmış olunuyor.

Nev'i şahsına münhasır sayın Berkun Oya bir film yaparsa...

İşte tam da böyle bir şey olur! "İyi Seneler Londra" uzun zaman önce izlemem gereken ama beceriksiz zamanlara denk gelmiş bir filmdi. Ama aklımdaydı ve nihayet o gün gelmişti. Film başladı. Ben izl emeye başladım ve sonuna kadar koltuktan kalkamadım! Bir ara "ya yeter bitsin, n'lurrr" dedim. Dedim ama niye? O sahneleri izlediyseniz eğer anlarsınız.

Film şahane, oyunculuk şahane! Sağ gösterip sol vurmalar şahane! Kebap, rakı dansöz derken siz Türkler şahane! Ülkü Duru'nun yaptıklarını görmeniz lazım! Anlatmak çok yavan kalır. Berkun Oya zaten bu dönemin adamı değil! O yapsa izlenir, dinlenir ya da en kötü göz ucuyla da olsa bakılır. Filmin diğer iki ayağını sabırsızlıkla beklemekteyim!
TürkMax arada sırada veriyor "İyi Seneler Londra"yı.
İzleyin derim.

Ve Depeche Mode yaparsa böyle yapar!

Hem izleyin hem dinleyin. Mayıs'taki çıkartma öncesi iyice ezberleyin!
Wrong

woooww! Gentry Morris

2009-03-13T08:34:00.000-07:00

The Waltz
love it!!!
acilen izle ve dinle!

hava nagila haydi halaya!

2009-03-12T04:30:00.000-07:00

İsmini yazınca belki hatırlamazsınız ama mutlaka sağda solda ya da bir filmde ya da bir düğünde duymuşsunuzdur Hava Nagila'yı. Ritmi harikadır! İnsanın içinde "hobbaae haydi halaya"isteği uyandırır. ve çok geçmeden kendinizi pistin bi köşesinden halaya girmeye çalışan insanlar arasında bulursunuz.

Ben bu parçayı Snatch'in soundtrack'inde bir kez daha sevdim :) Filmin olağanüstü kurgusuna bir de soundtrack'in muhteşemliği eklenir ve işte karşısınızda abzürd bir hikaye: Snatch-hem de Brad Pitt'li...

Hava Nagila'ya dönersek. Ben bu şarkıyı dinlemeyi severdim sevmesine de bir kez olsun anlamı nedir diye merak etmemiştim. Vikipedi'nin söylediğine göre "Bizi mutlu kıl" diyormuşuz Hava Nagila derken. İbranice bir halk şakısıymış. Şarkının sözleri ve geri kalan hikayesi web'te...

Havanın yağmur ve kar getirmesi bekleniyor. Bense size halaydan bahsediyorum. Isınmak için bir alternatif diyelim ve geçelim.

Little Red Riding Hood...

2009-02-04T00:44:00.000-08:00

Kırmızı Başlıklı Kız annesinin hazırladığı kurabiyeleri büyükannesine götürmek için yola çıkar. Masal böyle başlar. Ardından kötü kalpli bir kurt eklenir hikayeye. Her masalın bir iyi bir de kötü kahramanı vardır. İkisine de "kahraman" denilir.
Her gün bir sürü kahraman yüzle karşılaşırız. Bunların çoğu dikkatimizi çekmez bile. Bankamatik kuyruğunda tam arkamızda olan yaşlı adam, caddenin karşısında yeşil ışığın yanmasını sabırsızlıkla bekleyen aceleci kadın, ağzına kadar dolu olan dolmuşa binmeye çalışan okula geç kalmış çocuk, bankta oturup denizi seyreden yaşlı teyze, karaborsa bilet satan evsiz adam... Herbirimiz birer kahramansak hayatta, Kırmızı Başlıklı Kız masalının sonunda selam vermek için kurt ile küçük kız yanyana durabiliyorsa, yani alkışı beraber karşılıyorlarsa doğru ve yanlış diye birşey de yoktur yaşamda...
Her yanlış bir doğru, her kötü bir iyi, her kadın bir erkek, her çocuk bir yetişkin, her siyah bir beyaz olabilir o halde...
Her savaş bir barışa dönüşebilir.
Her gecenin sabaha bağlanması gibi...
Kesin yargılardan uzakta; daha olgun, daha sakin, daha başka bir düşünce tarzıyla!

Vicky Cristina Barcelona

2009-01-22T05:34:00.000-08:00

Woody Allen'ı ya çok seversiniz ya da nefret edersiniz. Bu çok yaygın bir görüştür. Ustanın önceki birkaç filmini de izlemiştim ama asıl Match Point benim WAsever olmama yol açmıştı. İnce mizah, ilginç karakterler ve kendine özgü yorum...

Vicky Cristina Barcelona
Ve ikinci WA dönemim de bu filmle başladı. Filmi izlerken inanılmaz keyif aldım. Hiç görmeden o sokakları görme, o insanları tanıma ve o şaraplardan içme isteği uyandı içimde (şarabın kokusuna bile tahammül edemezken).

Karakter seçimine yine bayıldım!
İnsan ilişkilerine "ya bu kadarı da olmaz" dedirten boyutta anlatan bu filmin arka fonda sizi tetikte bırakan müziklerine de bayıldım. Filmde müziğin yükseldiği yerler de ben de sesi sonuna kadar açtım; bulunduğum yerden oraya ışınlanıp, PC ile resim yaptım :)

Kendisi benim çok beğendiğim aktristlerden biri... Vanilla Sky'daki harika performansını bir kenara bırakırsak PC bu filmde gerçekten özgürlüğün tüm fırsatlarını kullanmış diyebilirim.

Bir kere izlemenin yetersiz kalacağı bir WA filmi...

open your eyes!

2009-01-19T23:42:00.000-08:00

vanilla sky tadında bir tepe lambası lazım bana.
aklıma birşey geldiğinde yanan ampülü patlattım.
sabah sabah aklıma geldi vanilla sky.
geçen gün bir kez daha izledim (5 mi oldu 10 mu?).
ama bak bu sefer daha da tamamlandı kafamdaki puzzle!
hala en etkilendiğim sahnelerden biridir filmin açılış sahnesi.

"daviddd... open your eyesss...."

don't say never!

2009-01-14T03:55:00.000-08:00

kendi içlerinde bir grup haline gelen erkekleri gütmek lazım! bunu bi düşünün.
sadece birkaç tanesi bile yan yana geldiğinde neler konuştuklarını düşünün ve ondan sonra bana "feminist şey" diyin-ki inanın uzaktan yakından alakam yoktur. bugün bi kışlanın önünden geçerken farkettim. erkekler askere giderken bir kısım insan (bu genelde anne ya da sevgili olur) üzülürken diğer kısım ise "gitsin de adam olsun!" şeklinde laflar eder. bu adamlar gerçekten adam olur mu peki? hyr cnm, insanın içinde olacak! babamın sürekliği söylediği ve benim çok sevdiğim o sözde olduğu gibi "eşeklik baki kalır".

kadınlar hakkında tüm hayataları boyunca söyledikleri o abuk subuk lafları düşününce (erkek muhabbetlerinin baştacı dedikodur. konu da kadınların orası burası şurası ve onları nasıl anlamayıp sıktıklarıdır) zamanın bi yerinde güdülmeleri gerektiği kanaatine vardım bugün. ortada hiç bir sebep yoktu ama vardım işte.
bazı sütten çıkmış ak kaşıkları ve kardeşimi ayrı tutuyorum :)

13 ocak-3 şubat arası merkür geriliyor.
bundandır herhalde yeni asabi halim. kendi kendimle kavga ediyorum çünkü. sinirliyim biraz :)
bu tarihler arası yeni bir işe başlamamız konusunda uyarıyor uzmanlar-onlar da ne çok konuda uyarıyor! milletçe hep bi uyarı pozisyonundayız.

uzun süreden sonra dün ilk kez evde tv izledim. adanalıyık diyen ablalar abiler yemek yapıyordu; pek fazla dayanamadım ama malesef bir kere daha anladım ki şu aptal kutusu yaydığı ışından mıdır tipinden midir nedir, fena halde bağımlılık yapıyor! uzmanlar bu konuda da uyarıyor. eğer hala uyarılmayan varsa aman derim zaplasın :p

-ben şişmanken daha mı mutluydum sevgili dümbük?
-yoo hayır. nemrut ruh hali sende hep vardı.

evde kombi sürekli arıza çıkarıyor!
sinirlerimi zıplatıyor!
bi tekme sallayıp sonra kıvranmak an meselesi!

asla, asla dememek lazımmış.
neden mi?
onu da sen söyle!

ay ışığında, kelebekler kadar özgür bir uyku çeksem...

2009-01-07T06:16:00.000-08:00

against social injustice...

2008-12-19T06:17:00.000-08:00

yapılan haksızlıklara bir, sana iki sevgili blog!
hani içinde yüklü halde bir küfür etme isteği birikir ya, ha işte o zamanlardan birinde uzak bir köyde bir çocuk yaşarmış. haksızlığa tahammül edemezmiş. önce sinirlenir, sonra endişelenir ve en sonunda da kalbinin kırıldığına karar verip gitmek istermiş. Masal bu ya, krizler sarmış dört bir yanını, kıpırdamak imkansızmış.
the end

"ellerini yıkamak için sabunluğa bastığında dökülen kan, tam da ruh haline yakışır türdendi, ironik..."
(hem socratik hem ironik)

-sigara içmeyenlere tanınan özgür alanların içenlere de tanınmasından yanayım. lakin yasaklar yüzünden yollarda yürürken duman solumak zorunda kalmaktan ve içimden bütün sülalelerine küfretmekten sıkıldım! Bir de içilebilen alanlara dalıp da, "ay burası da çok fena kokuyor" diyenlere, "sigara bu kokar. içerim içerim kokar! seviyorum napimm. ben erken ölücem sen daha bin sene yaşa, hatta çok daha yaşa!" demek istiyorum.
-hayvanlara eziyet yapanların iki yakası bir araya gelmesin! Sokak köpeklerine kötü davranan, onları zehirleyenlerin de! Yaşadığımız dünyanın iyi huylu melekleri onlar. Hepinizden daha güzel bakan gözleri var. Onları üzenlerin ben taa...
-suçluluğu kanıtlanana kadar her insan suçsuzdur, diye bir söz vardı. önsöz olacak cinsten ve aslında çok da anlamlı bi söz. suçsuz insanlara yapılan adaletsizlikten, onların aşağılanmasına ses etmeyen ve içten içe boşverenlerden de sıkıldım. haksızlığa gelemeyen ben sosyal adaletsizlik boyutlarında seyreden bu tarz olaylar karşısında kuşanıp alayına haykırmak istiyorum.
-geleceğin getirdiği belirsizlikten sıkıldım.
-mutluymuş gibi yapan ve işi geldiğinde sırıtan insanlardan sıkıldım. sürekli mutsuz görünüp kötü enerji yayanlardan da...
-hayalkırıklığına uğrayan ailemin üzülmesinden sıkıldım.
-lotodan hala para kazanamamaktan sıkıldım-ama oynamaya devam!
-resolution listelerine tik atamamaktan, hayallerimi uykuda bırakmaktan sıkıldım.

hayatı gargara yapıp, suratına tükürmek istiyorum!
(hem socratik hem ironik)

frosty the snowman...

2008-11-26T04:08:00.000-08:00

kar yağsın istiyorum artık.
havuç burunlu, kömür gözlü kardan adamlar yapalım.
vakit geldi :) hazır kış ufaktan kendini hissettirmeye başlamışken kar yağsın. bembeyaz olsun şehir.
ben düşmekten korkmadan sokaklarda yürürken Fiona Apple'dan "frosty the snowman" çalsın. birbirine benzemeyen kar taneleri, birbirine benzemeyen insanların yüzüne düşsün.

yeni bir yıla girerken yağsın hiç olmazsa :)
çam ağacını süslerken yağmaya başlasın. atkı-bere-eldiven koleksiyonları dolaplardan çıkarılsın. kar yağsın. hep bu şarkı çalsın.
bugün beni mutlu eden bu şarkı, hiç bitmesin...

Frosty The Snowman

Frosty the snowman was a jolly happy soul,
With a corncob pipe and a button nose
And two eyes made out of coal.
Frosty the snowman is a fairy tale, they say,
He was made of snow but the children
Know how he came to life one day.
There must have been some magic in that
Old silk hat they found.
For when they placed it on his head
He began to dance around.
O, Frosty the snowman
Was alive as he could be,
And the children say he could laugh
And play just the same as you and me.
Thumpetty thump thump,
Thumpety thump thump,
Look at Frosty go.
Thumpetty thump thump,
Thumpety thump thump,
Over the hills of snow.

Frosty the snowman knew
The sun was hot that day,
So he said, "Let's run and
We'll have some fun
Now before I melt away."

otis otis takılmak

2008-11-14T03:03:00.000-08:00

otis otis takılıyorum sevgili blog!

sitting on the dock of the bay dinliyorum.

bu devirde aklı olana şaşıyorum.

kutu kutu pense oyununda "ne hissediyorsun allasen?" sorusuna "ben bu gece büyük hissediyorum" diyen ve akabinde alkışlar eşliğinde az sıfırlı rakam açan abilere ablalaraaa,

KV'nin kişi ve kurumlara saygı dolu göndermeler yapan formatına,

YD için "yok artık bu kadarı da fazla! bu streste adam ölür bee" yakınmasına,

Bir diğer kanalda aynı sularda seyreden bir başka hayattaki "dıpçik ve hoşşikk" komedisine şaşırıyorum.

bu devirde aklı olan yaşadı!

aklımı seveyim!

komşuları çatır çatır çatlatmak isteyenler.

temizlikte hijjjyenden vazgeçmem diyenler.

bahçesinde hortlak çarşaflarını sergileyenler.

müjdeee!

artık yeni bir yardımcınız var.

hem de öyle çatkapı gelip sizin ödünüzü patlatan teyze-abilerden değil.

ben senin bildiğin kadınlardan değilim diyenlerin yeni yardımcısı

aklımı seveyim!,

şimdi bütün bakkalamcalarda!

üstelik yanında bayandan az çığrılmış türkü hediyeli!

aklımı seveyim!

aklımı s....

ayyyyşkkkk

2008-10-31T04:48:00.000-07:00

ya aklıma gelmezdi sevgili rafet'in (müzik kanallarında şarkıcıların ilk isminin önüne "sevgili" kelimesini yapıştırma adetinden ötürü) "ayyyyşkkkk bi kalbin içindee ağlıyor ayyşkkk" diye içli içli bağırdığı şarkısını bu dantel blog sayfalarına yazacağım...
ama seviyorum işte napimm.
bi de ikinci vokaldeki arkadaşın (ki sesi daha da içli) desteğine dikkat etmek lazım.
gerçekten güzel.
uzun süredir ana dilde bi damar parçaya tav olmamıştım :)
favori mısra "sızım sızım sızlatıyooo" denilen mısra.
bu adam ne yapsa bi şekilde sevdiriyor insanlara kendini. çıkışı da böyle olmuştu. "seni seviyorum" demenin daha özel olduğu eski günlerde çat diye "seni seviyorum" diyen bi şarkı yapmıştı. ne patlamıştı ama!
söyleyemeyen, içine kapananların yegane sözcüsü olmuştu. uzun yıllar geçti ama hatırlıyorum hala. konuk olduğu programlarda bozuk türkçesi hakkında bi dolu geyik çevriliyordu.
"pantalon" a "pentelon" diyordu.
sonra evliliği ile magazinde zirve yaptı.
gelgelelim benim işim olmaz dediğim bi tarzdaki bu adam, bugün bana bu satırları yazdırdı.
az önce öğrendimki meğer şarkı yandaki hüzünlü sese aitmiş. şarkıyı sevgili rafet'e o vermiş. o da para yerine düet önerdi sanırım.
öyle ya da böyle
bi cuma günü işyerindeki bu küçük odada sabahtan beri 10. kez dinliyorum şarkıyı.
önyargısız bi dinleyin derim.

saygılar...

alıntı...

2008-07-22T09:08:00.000-07:00

(alıntıdır)

ve evet, tek geçerim!

Put your loving hand out, baby (Yawri yawriiii, sevgi dolu elini bir uzat)

I’m begging (Yalvarırım, tey tey teeeey)

Riding high when I was king (Alemin kralıyken yüksek uçardım)

Played it hard and fast (Oyunu sert ve hızlı oynardım)

Cause I had everything (Çünkü her şeye sahiptim, vay vay vay)

You walked away, won me then (Yawriii, çekip gittin, o zaman kazandın beni)

But easy come and easy go (Ama haydan gelen huya gider)

And it would end (Ve biter gider)

I’m begging you (Sana yalvarıyorum)

Won’t you give your hand out, baby (Yawri yawriiii, ver şu elini)

Begging (Yalvarırım)

I need you to understand (Anlamana ihtiyacım var)

That I tried so hard (O kadar çabaladım ki)

To be your man (Erkeğin olmak için)

The kind of man you want in the end (Sonunda tam isteyeceğin gibi bir erkek)

Only then can I begin to live again (Ancak o zaman başlayacağım yine yaşamaya)

An empty shell (Boş bir istiridye kabuğuydum)

Used to be (Eskiden)

Shadow of my life (Hayatımın gölgesi)

Is hanging over me (Gözlerimin önünden geçiyor film şeridi gibi, yawriiiii)

Broken man without a throne (Tahtsız kırık bir adam)

Wont even stand the devils dance (Şeytanın dans ettiği)

To win my soul (Ruhumu kazanmak için)

Won`t you give your hand out, baby (El vermeyecek misin yawriiiii)

I`m fighting hard (Çırpınıyorum, vay vay vay)

To hold my own (Ayakta durmak için)

No, I just cant make it (Hayır yapamam)

All alone (Yapayalnız, yawriii)

I’m holdin on (Dayanmalıyım)

I can’t fall back (Yıkılmamalıyım)

Now that big brass ring (Yüzük attın yawriii)

Is a shade of black (İçimi fena dağladın)

yürü beaah!

bir damla gözyaşı...

2008-07-15T03:28:00.000-07:00

"yürürüm ipte
ağım yokken hem de
kopkoyu içim...
inan çok çalıştım
bu kalpsiz dünyayı sevebilmek için"

kötülüklerin yüzde 50'sini yaşarsın; geri kalanı rüyalarında karşına çıkar.
tanıdığın yüzlere rüyalarında inanamazsın. duygular ve sözler o kadar keskinleşir ki, kabuslarından genelde "olamaz" içsesiyle uyanırsın.
ne hayat ama!
"yeter ulan" dediğin anda, "yetmez" cevabını alırsın. hep bir terazi var ve hep bir denge sorunu. bu şarkılar da bu kadar hüzünlü olmak zorunda mı?
kuruntunun sonu yokoluş.
o yüzden aklına dikkat; yanıltmasın seni...
pembe toz bulutları geri gelsin. bu sıcaklar da bulutlar da bi garipleşti...
çok uzaklara gitme sorunsalıyla başbaşa, yaşamaya devam o halde.
gözün topta olsun. karşılaman gereken vuruşları kaçırma!
ve insanlara özenmekten vazgeç.
başka hayatlar da başka kabuslar görüyor çünkü.
kendi kabusunla yaşamaya alışmak ve içinden "hadi hadiii" formatlı popüler bir melodi tutturmak en iyisi...

how can we hang on to a dream?

2008-01-18T04:19:00.000-08:00

bir şarkıyı ilk dinlemenizin ardından oluşan "bu nasıl bir şey ya!?" duygusunu Tim Hardin'den alarak yola devam ediyorum.
bugün her zamanki gibi birgün. ara sıra yoklayan sancılar, uykusuzluk ve anksiyete durumlarını cepte sayarsak, bardaki adama "her zamankinden" diyebiliriz yani.
zaman çok hızlı akıp geçiyor. istanbul un trafiğinden sıkılanlara, zamanı takip etmeleri öneriliyor. biz yerimizde saydığımızı düşünüp ışığın "geçiniz"e çevrilmesini beklerken, tik tak'lar olanca hızıyla akıyor. ve ertesi sabah uyandığınızda, yol üstündeki aynayla göz göze geldiğinizde "gözlerimin altındaki de ne böyle?" sorusunu sorarken bulabiliyorsunuz kendinizi... ya da eskiden kalma bir ismin rüyanıza girmesi sayesinde endişeyle uyanıp "hayat aslında bunlara değmeyecek kadar kısa" diyebiliyorsunuz.
bazen de herşey çok basit geliyor. tik tak'ları duymadan (kulaklarınızı tıkayarak belki de), laylaylom denen cinsten akşamlar geçiriyorsunuz sabahlara bağlanan. küçük şeyler hoşunuza gitmeye başlıyor. ve o küçük şeylerle ilgili kurduğunuz cümlelerin sayısı siz onlardan ne kadar hoşnut kalabildiğinize kendinizi inandırdırdığınız sürece artıyor. onların eksikliği de taa ortaokul yıllarında öğrendiğiniz "bir taraf ne kadar artarsa, diğer tarafta o oranda artar" sloganıyla hafızanıza kazınan doğru orantı yöntemiyle artıyor. beklentileriniz artıyor. onlara bir karşılık bulamadıkça artıkça artıyor. sinir katsayınız ise bünyeninizin suyun kaldırma gücüne karşı durabilme orana göre şekilleniyor. "akışına bırak" diye bir söz vardır ya hani. işte aynen öyle. bir su var, hep akan. yüzme biliyorsanız ne alaa...
bazen gerçekten heroes taki elinde kılıç garip sesler çıkaran şirin adam gibi zamanı durdurabileceğimi, geriye gidebileceğimi sanıyorum. ama sonraki bölümde o, zamanı durdursa da bazı şeyleri değiştiremeyeceğini öğreniyor. geçmişe gidip aynı şeyleri baştan yaşamak da değil istediğim. bir daha çekemem demiyorum, sadece sonunu bildiğin bir macera filmini kaç kere izleyebilirsin ki? ancak romantik komedi olmalı, ya da sadece romantik olmalı, meg ryan filmi olmalı. onların sadece birer film olduğu gerçeğinden uzaklaştığımı hissederek noktayı koyuyorum.
fotoğraftaki gibi ip atlamaktan yorulup, yere boylu boyunca serildiğim bir günde hava sıcaklığı mevsim normallerinin üzerinde seyrediyor. üzerimde kırmızı herhangibirşeyle gözlerim kapalı oksijen depoluyorum.
"kuşlar gibi özgürüz, özgürmüş gibi kuşlar"

"Non Je Ne Regrette Rien"

2007-12-16T10:34:00.000-08:00

Fonda "rrrr..." seslerini inadına bastırarak şarkı söyleyen acılı bir kadın var.

Kendisi gibi acıklı hayatına söylediği şarkıları...

Edith Piaf... İsmini bilmeme rağmen sesini yıllardır dinliyormuşum. Ve şimdi de bu şarkıların neden bu kadar güzel olduğunu anlatan hayatını biliyorum. 50'li yaşlarını göremeden hayatını kaybeden bu kadının belki de en güzel parçası "Non Je Ne Regrette Rien"...

Yaşadıklarını pişmanlık saymayacak kadar cesur ve kendine güvenen bir kadın Edith. Türkçe'ye Kaldırım Serçesi diye çevrilen filminin bitiminden yaklaşık 15 dakika sonra yazmaya başladım. Aynı anda Edith'in sesi kulağımda. Hafif kambur duruşu, siyah elbisesi, kan kırmızı ruju ve elindeki içki kadehiyle Edith içtikçe içesiniz, o söyledikçe sanki siz de aynı sesi çıkarakmışsınız gibi şarkı söyleyesiniz geliyor. Edith'in Marcel'inin ardından ağladıkça da ağlayasınız... Fransızca şarkıların büyüsüne kapılıp Paris sokaklarını geziyorsunuz onun sesiyle. Kısa, acı ama bir yandan da mutlu bir hayat yaşamış. Çevresindeki dostlarıyla ayakta kalmaya çalışırken ne çok şey yaşamış. O Masmavi gözlerini kocaman açıp, dudaklarını öne uzatarak şarkı söylemiş sokaklarda. Keşfedilmesi uzun sürmemiş. Ve ne yazık ki herşeyin bitişi de...
Şimdi sıra "Hayatım" ismiyle yayımlanan kitabında!

Onun ağzından dinlemeli bir de bu hüzünlü öyküyü.

Oyuncu seçimine gelince... Benim için en başarılı Fransız aktristlerden biri sayılan Marion Cotillard canlandırıyor Edith'i... Onun oyunculuğu ile daha da güçleniyor film. Güzelliğini silip atmış, sadece karaktere konsantre olmuş Marion ve gerçekten muhteşem olmuş! Hani bazı filmlerin bitiminde ayağa kalkıp alkışlamak istersiniz ya, işte aynen öyle.

Ben bu filmi alırım listeme ve aklıma geldikçe izlerim. Film yoksa Edith'i dinlerim. Ve sanırım daha bir kaç zaman Paris sokaklarında dolaşmayı sürdürürüm.

like a stone...

2007-09-05T06:40:00.000-07:00

On a cobweb afternoon

In a room full of emptiness

By a freeway I confess

I was lost in the pages

Of a book full of death

Reading how we'll die alone

And if we're good we'll lay to rest

Anywhere we want to go

In your house I long to be

Room by room patiently

I'll wait for you there

Like a stone

I'll wait for you there

Alone...

On my deathbed I will pray

To the Gods and the angels

Like a pagan to anyone

Who will take me to heaven

To a place I recall

I was there so long ago

The sky was bruised

The wine was bled

And there you led me on

In your house I long to be

Room by room patiently

I'll wait for you there

Like a stone

I'll wait for you there

Alone...

And on I read

Until the day was gone

And I sat in regret

Of all the things I've done

For all that I've blessed

And all that I've wronged

In dreams until my death

I will wander on

In your house I long to be

Room by room patiently

I'll wait for you there

Like a stone

I'll wait for you there

Alone, alone...

The Divine Comedy dinlerken...

2007-07-20T14:46:00.000-07:00

"Balık olmak istiyorum"

The Divine Comedy dinlerken-eğer bir de geceyse-başka bir drama yaratıcıya gerek duymazsınız. düşüneceler ztn akmaya başlamıştır o kıvrım kıvrım ne idüğü belirsiz ağırlıkta...
Tıpkı filmdeki gibi, geçmişe yapılan yolculuklar yani dejavular gibi şipşak hareketiyle kareler belirir gözünüzün önünde. bir kulağınız telefondadır. siz kendi beyninizin içinde kaybolmuşken, balık olmak geçer içinizden. balık olmak ve o kısacık saniyelerin sonrasında tekrar başa dönmek. hatırlamamak. ne büyük lüks!
"acıları unutmak" fikrini ilk kez tam anlamıyla eternal sunshine'da gördüm. bir insan hafızasını nasıl sildirir, ve neden? tüm olanlara, tüm uğraşmalara rağmen nasıl kaçamaz hatırlamaktan? ve aslında nasıl da ister tekrar tekrar hatırlamayı...
bir balık olmak geçti bugün içimden.
gece saatlerinde değildi; hatta güneşli bir saatti. divine comedy de yoktu. olağan günlük rutin şeyler-bilirsiniz.
o olağanlıkta kafanızı bir an pc den kaldıramaya görün!
anında saldırı başlar!
siz daha neye uğradığınızı anlayamamışken, anca balık olmayı dilersiniz. kötü şeyler olmasın diye kötü olabilecek şeyleri aklınızdan çıkarmak uğruna balık olmayı dilerseniz. guluk sesini çıkarmaya razı bir halde, balık olmak.
hayat bazen pek de istediğin gibi gitmiyor be sevgili blog...
şimdi resme tekrar bakın!
benimle birlikte ağzını yırtıp,
haykırmak isteyenler
guluk desin...

so broken...

2007-06-23T05:39:00.000-07:00

Björk'ün "so broken"ınını dinleyipte "offfffffff bee!" demeyen var mıdır?

kalbi kırıkların acıklı haykırışı gibi inler şarkıda kadın!

O "so brokennnn" dedikçe, kolonun öbür tarafında acı gittikçe büyür.

bugünlerde sıkıntıdan olsa gerek bir kalbi kırılmışlık hissi var üzerimde.

her söz ağır, her söz ok...

bu vesaire durumundan çıkıp da dışarıdan bakıldığında ne biçim bir hayat bu be, diyesi geliyor insanın.

sevdiğin şeyi yapmaktaki özgürlüğün seni günlerce bir masa başına kilitleyebiliyor.

ve sen, herhangi bir sen olmaktan çıkıyorsun gün geçtikçe.

insan en çok kendine yabancılaştığında acıklı duruma düşüyor.

aynanın karşısındaki sen olayınca bir bulanıklık yaşanıyor.

tüm kalp kırıklıklarını boş verip, kırığın ta kendisi olunca bocalıyor insan.

hadi bakalım.

nasıl devam edecek bu senaryo?

ben içten içe mutluyum.

güneşli bir cumartesi günü bu masada oturmama rağmen mutluyum.

hayata dair beklenti çizelgeme uzun zamandır bir tik atamamama rağmen mutluyum.

zaman akıp gidiyor elbette.

Björk vokalde adeta kendini yırtıyor.

Damien kenarda dinlenmeyi bekliyor.

festivallerle şehir çalkalanıyor.

beastie boys'un süperliğini daha üzerimden atamamışken sırada radar var.

herkese iyi vokaller...

The number 23

2007-03-24T08:37:00.000-07:00

Bknz! Bknz bu bir göz yanılması değil!

"Jim Carrey'i hiç böyle görmediniz" başlığına cuk oturan bir imaj! Gerek dövmeleri gerek sayko bakışı gerekse adeleli vücudu ile filmin başarısına x2 imzasını atıyor. Lütfen elinizi vicdanınıza koyup söyleyin; Mask'taki adamdan bahsediyoruz değil mi? Bu adamla o adam aynı yani?

Filmin çekimleri inanılmaz. Renkler çok naturel; bana bazı sahnelerde kullanılanlar özellikle gerçekçi geldi. Geçişler de inanılmaz! Yönetmen Joel Schumacher... Diğer filmleri arasında the phantom of the opera, veronica guerin, phone booth, 8 mm, batman&robin var. Valla hepsini izlemedim; ama yönetmen abi hangi arada üçüncü bir göz edinmiş merak ediyorum. Sanırım bu olayın görüntü yönetmeniyle de fevkalade alakası var. Görüntü yönetmeni:Matthew Libatique!!!

Ufak bir search'le nelere kadir oldum Tanrım! yine aynı film yine aynı film! Dilimde tü bitti şu everything is illuminated yüzünden! Ama belli işte, ben beğendiğim filmlere sadece yakışıklı çocuk, güzel müzik, enterasan diyaloglar şeklinde bakmıyorum. Hakkım yenmesin, bakın aynı görüntü yönetmeniymiş :) Ondan filmdeki görüntüler çok hoşuma gitmiş. Matthew, sen bu işi biliornn koç! Ahaaa! Ek bilgi; Pi ve Requiem for a dream'in de görüntü yönetmenliğini yapmış.

Neyse.. Çok dağıldık konudan, laf lafı açtı, ben de mac'in boşalmasını beklerken sözüü çekiştirip durdum. Bir cumartesi, ofis ortamı, hafif müzik dinleyelim mi bu akşam?

The number 23 bence izlenmeli. Sinemalar için vakit çok geçi gösterebilir. Hiç olmadı evde izleyin; aynı etkiyi yaratmasa da yine de dikkatinizi çekecektir. Oradaki adamın oyunculuğunu bir kez daha gözden geçirmenizi sağlayacak bir film the number 23. Bir de bu filmde de köpek var :) çok tatlı çok!! nasıl donuk bir suratı var anlatamam! Yalan yok, onun da oyunculuğuna dikkat! ya bu adamlar bu başarılı köpekciklere bir şey mi veriyorlar da bunlar böyle 40 yıllık oyuncu gibi rol kesiyor??

Kısaca film şöyle;

23 sayısını derin bir saplantı haline getiren Walter Sparrow (Jim Carrey), bir zamanlar ideal olan hayatını gerek kendisinin gerekse sevdiklerinin ölümüne yol açabilecek bir psikolojik işkence cehennemine dönüştürür. Walter bir türlü elinden bırakamadığı 23 Numara adlı gizemli romanın etkisiyle, karısı Agatha (Virginia Madsen) ve ergenlik çağındaki oğlu Robin (Logan Lerman) ile geleceğine devam edebilmek için geçmişindeki sırların kapısını açmaya mecbur kalır. Eğer 23 sayısının ardındaki gücü çözebilirse, geleceğini de değiştirebilecektir.

Bu arada the number 23, benim yıllar önce yazdığım bir öykünün konusuna çok benziyor. Yani şimdi değil de belki daha daha yıllar sonra ben de onu bir yerde kullanırım diye şimdiden tüm gerçeği öteyim dedim...

I'm afraid of...

2007-03-05T10:22:00.000-08:00

Korkularımızın geçmişi çocukluğumuza dek uzanabilir. Bu konuda hali hazırda bir uzmana başvurmamış olanlar bu bilgiden yola çıkabilir. Karanlıktan korkarız-çünkü çocukken annemiz odamızın ışığını kapadığı anda odayı gündüz izlediğimiz çizgi filmlerdeki canavarların ziyaret edeceğini sanarız. Yükseklikten korkarız-çünkü mutlaka şakacı bir arkadaşımız bizi "tuttt-masaydım düşecektin" şeklinde dürtmüştür; ya da aynı şakacı arkadaş bindiğimiz asansörde zıplayarak asansör korkumuzun start'ını vermiştir. Bu saptamaların yerli yersiz yapıldığını varsayarsak- ki ben ilk aklıma gelenlere uyduruk nedenler sıraladım- yine de korku kavramı hayatımızın hemen hemen her alanında bizi gölge gibi takip eder. Fobik yapıda bir insan olarak, akla hayale gelmeyen şeylerden korkulabileceği düşüncesinden yola çıktım ve bir araştırmaya giriştim. Fobi kelimesi sözlükte: herhangi bir şeyden duyulan nedenli ya da nedensiz aşırı korku ya da kaygı şeklinde yorumlanıyor. Buradan da az önce kendimce yaptığım yorumların hepsinin uyduruk olabileceği gerçeğini görebiliyoruz. Kendi kendimi bu şekilde çürüterek nereye varacağımı henüz bilmiyorum. Bazı ilginç fobi örneklerini gelin hep beraber inceleyelim.
(Çok didaktik olmaya başladı bu blog!)

ablütofobi: yıkanmaktan korkma
agirofobi: caddelerden ya da caddelerde karşıdan karşıya geçmekten korkma
agorafobi: açık yer ya da kalabalık korkusu
ailurofobi: kedilerden korkma
akluofobi: karanlıktan korkma
akrofobi: yüksek yerlerden korkma
akustikofobi: belirli seslerden korkma
algofobi: acı çekmekten korkma
amnezifobi: hafızasını kaybetmekten korkma
antropofobi: insanlardan korkma
apifobi: arılardan korkma
arakibutirofobi: yerfıstığı ezmesinin, yerken, damağa yapışmasından duyulan korku
araknofobi: örümceklerden korkma
aritmofobi: sayılardan korkma
asimetrifobi: simetrik olmayan şeylerden korkma
astenofobi: güçsüz olmaktan korkma
ataksofobi: düzensizlikten korkma
atelofobi: mükemmel ol(a)mamaktan korkma
aviofobi: uçuş korkusu
batofobi: derinlik korkusu, yüksek binaların yanından geçmekten korkma
batrakofobi: kurbağa, semender gibi çiftyaşayışlı (amfibyen) hayvanlardan korkma
belonefobi: iğnelerden korkma
bromidrosifobi: vücut kokusundan korkma
dentofobi: dişçiden korkma
eisoptrofobi: aynalardan korkma
emetofobi: kusmaktan korkma
entomofobi: böceklerden korkma
erotofobi: cinsellik korkusu
fazmofobi: hayaletlerden korkma
febrifobi: yüksek ateşten korkma
filemafobi: öpmekten ya da öpüşmekten korkma
filofobi: sevmekten, aşık olmaktan korkma
fobofobi: korkmaktan korkma
gametofobi: evlenmekten korkma
gefirofobi: köprülerden geçmekten korkma
gerontofobi: yaşlı insanlardan ya da yaşlanmaktan korkma
glossofobi: topluluk önünde konuşmaktan korkma
haptofobi: dokunulmaktan korkma
harpaksofobi: hırsızlardan ya da bir suçun kurbanı olmaktan korkma
herpetofobi: sürüngenlerden korkma
hidrofobi: sudan, yüzmekten ya da boğulmaktan korkma
hipegiyafobi: sorumluluktan korkma
hipnofobi: uyumaktan korkma
homofobi: eşcinsellerden korkma
jinefobi: kadınlardan korkma
kakofobi: çirkinlikten, çirkin şeylerden korkma
kakorafiyafobi: başarısız olma korkusu
kanserofobi: kanser olmaktan korkma
katagelofobi: dalga geçilmekten korkma
kinofobi: köpeklerden korkma
klimakofobi: merdivenden düşmekten ya da merdivenlerden korkma
klostrofobi: kapalı yer korkusu
koulrofobi: palyaçolardan korkma
kremnofobi: yüksek yamaçlardan ya da uçurumlardan korkma
kronomentrofobi: saatlerden korkma
ksantofobi: sarı renten korkma
ksenofobi: yabancılardan korkma
logofobi: belirli kelimelerden korkma
manyofobi: delirmekten korkma
mastigofobi: cezalandırılmaktan korkma
melanofobi: siyah renkten korkma
mizofobi: kirlilikten korkma
monofobi: yalnızlıktan korkma
musofobi: farelerden korkma
nekrofobi: cesetten korkma
nelofobi: camdan korkma
niktofobi: geceden korkma
nozokomefobi: hastanelerden korkma
nüdofobi: çıplaklıktan korkma
obesofobi: şişmanlamaktan korkma
ofidiyofobi: yılanlardan korkma
okofobi: taşıt araçlarından korkma
osmofobi: belirli kokulardan korkma
pantofobi: her şeyden korkma
paraskavedekatriafobi: ayın onüçü ve cuma olan günden korkma
patofobi: hasta olmaktan korkma
penyafobi: fakirlikten korkma
pirofobi: ateşten korkma
plakofobi: mezar taşlarından korkma
pogonofobi: sakaldan ya da sakallı kişilerden korkma
politikofobi: politikacılardan korkma
porfirofobi: mor renkten korkma
potamofobi: ırmaklardan ya da su akıntılarından korkma
potofobi: alkollü içeceklerden korkma
pteronofobi: kuştüyünden korkma
pupafobi: kuklalardan korkma
radyofobi: radyasyondan, iks ışınlarından korkma.
ranidafobi: kurbağalardan korkma
selenofobi: Ay'dan korkma
siderofobi: yıldızlardan korkma
simetrofobi: simetriden korkma
skiofobi: gölgelerden korkma
sosyofobi: toplumdan, genel olarak insanlardan korkma
soteriofobi: başkalarına muhtaç olmaktan korkma
tafefobi: diri diri gömülmekten korkma
takofobi: yüksek hızdan korkma
talassofobi: deniz ya da okyanus korkusu
tanatofobi: ölümden korkma
teknofobi: teknolojiden korkma
teratofobi: gebe kadının, şekilsiz, çirkin bir çocuk doğurmaktan korkması
termofobi: ısıdan korkma
testofobi: testlerden ya da sınavlardan korkma
tokofobi: gebe kalmaktan ya da çocuk doğurmaktan korkma
tomofobi: ameliyat olmaktan korkma
toksifobi: zehir korkusu
topofobi: belirli yerlerden korkma
travmatofobi: yaralanmaktan korkma
trikinofobi: gıda zehirlenmesinden korkma
triskaidekafobi: 13 sayısından korkma
tripanofobi: aşı ya da iğne olmaktan korkma
trikopatofobi: saç hastalıklarından korkma
ürofobi: sidikten korkma
venereofobi: zührevi hastalıklardan korkma
venüstrafobi: güzel kadınlardan korkma
vermifobi: solucanlardan korkma
zelofobi: kıskançlıktan korkma
zoofobi: hayvanlardan korkma

Efem dürüst olunuz; bu saydıklarım içinden en az 10'u size tanıdık geliyor. Aralarında "paraskavedekatriafobi" olan ise zaten söylenişi ile insanda bir korku belirtisi yaratıyor- söyleyememe korkusu yani başarısızlık.
Sözü kaybetme korkusuna getiriyorum şimdi de. Aşık olmaktan korkan biri bu korkusunu yenmesinin akabinde kaybetme korkusunun kucağına düşer. Aşık olmaktan korkmuyor diyelim. Ama yine de beraberlik söz konusu olduğunda taraflar birer savaşçıya dönüşebilir. Her biri kendi kalesini koruma uğruna nice beyin hücresi feda eder. Kadınlar kıskanır ve çoğu zaman kendince haklı sebepleri vardır. Aslında anlamak istedikleri, duymak istedikleri sözler vardır ve nedensiz yere çıkan kavgalar da hep bu yüzdendir. Erkeğe düşen kadını sakinleştirmek, "geçti bitti, yine mi güzeliz yine mi çiçek" demektir. Lakin erkek kısmının yarısı bu şekil davranırken diğer yarısında ise inkar mekanizması olanca hararetiyle çalışmaya başlar. Sese oranla sinirler yükselir, çat pat telefonlar kapanır, tripler atılır.. derken olay genelde çözümlenmeden aradaki sevgi derecesine göre "kapanır". Konuyu gurur meselesi haline getiren kadınlar ise davuluyla sepet havası çalar. Erkeklere gelince... Erkeğin kıskananı, olay çıkaranını görünce kaçmak gerekir. Çünkü kadınların aksine erkekler laftan anlamaz. Şöyle ki, siz onlara bak canım bitti canım derseniz, olay daha da büyür- hatta muhtemel bir çıkmaza doğru sürüklenmeye başlar, peşi sıra sizi de götürür. Sizin savunmanızın pek bir değeri yoktur; yani ağzınızla kuş tutsanız da o lafları dinleyeceksiniz. En iyisi, paşa paşa olayları kabul edip, önümüzdeki maçlara bakmaktır. Siz siz olun, kaybetme korkusu olan bir erkeğin yanına ateşle yaklaşmayın- lakin çevreye istemeyeceğiniz kdr zarar verme durumunda kalabilirsiniz.
Bu post'umuzda korkulardan söz ettik. Fobilere örnek verirken, bazılarını kestim. Fobinizin ismini bulamassanız bir kimlik korkusuna düşmeyin diye uyarıyorum.
Korkusuz günler dilerim.

Live...

2007-02-22T07:03:00.000-08:00

Achtung Babies... Ne yalan söyleyeyim, konser öncesi böyle bir ismin varlığından habersizdim. Daha da komiği ben U2 parçaları çalan bir Türk grubu dinleyip, öylesine bir cumartesi aktivitesi olacağını sanıyordum. Yapılan aktiviteden bihaber sabahın köründe evden çıktım. Günün ilerleyen saatleri Taksim'de geçti. O esnaf lokantasında nihayet bir kazandibini mideye indirdim! Mutlu muyum? Evet, ne var? :) Sinema planları AFM'nin alışık olunmayan kalabalığı sonucu hüsrana uğradı. Asmalımescit'te bir yere sığındık- o da ne??? Kolonlar resmen kafamızı patlattı! Onları bastırmak ne mümkün! Biz de olayı kabullenip, bir iki birşey atıştırdıktan sonra attık kendimizi dışarı... Mekana yani StudioLive'a gittiğimizde dj abi eskilerden tüttürüyordu. Güzeldi, eğlencelik şeylerdi. Ben işte o ara bi zaman diliminde aslında dinleyeceğimiz grubun yabancı bi grup olduğunu, hali hazırda orjinallerine fazlasıyla benzediklerini öğrendim. Saati geçirdiler... Bekledik de bekledik.

Ve işte sahnedeler! İlk gördüğüm anda "o ne yaaa" dedim. Gerçekten de o neydi yaa?? Hayır yani insan insana benzer ama kardeşim hem tip hem ses nasıl benzer? Bu kadar benzerlik bir kusur sayılmaz mı? (Burada devreye kadı kızı giriyor)
Olanca hızlarıyla şarkıya girdiler: Unos, dos, tres, catorceee!
sahnede hop hop zıplayan Bono'yu görünce yuh diyorsunuz- demezzseniz adam değilsiniz diyorum, o kadar kabayım yani! Elemanlar nasıl coşuyorlar, onlar çoştukça siz kayıtsız kalamıyorsunuz. İlk şaşkınlığı üzerinizden attıktan sonra sahnedekilerin yüzlerindeki hazzı görüyorsunuz ve benimle beraber söylüyorsunuz: adamlar nasıl keyif alıyorlar yaptıkları işten yaaa! Gerçekten de öyle... İnsan sevdiği işi yapınca böyle mutlu oluyor demek; yani o klişe sözün bir gerçekliği var- bunu da burada anlamış olduk.

Yukarıdan aşağı Zeno, Alex, Stefano, Luca. Hepsi de %100 İtalyan. Bu kadar deli olmaları ondan olabilir :o) Sahnede zıplamaktan her an biri aşağı düşecekmiş gibi geliyor. Çok keyifliydi. Ben nerede, ne zaman U2 yu canlı izleyebilirim ki?? Yok öyle birşey.. Buraya gelmezler diyorlar ya hani, benim de gitmem zor. Ama o gece sonunda biletleri alan arkadaşıma teşekkür ederken de söylediğim gibi: ben o gece sahnede U2'yu izledim. Büyük bir memnuniyetle oradan ayrıldım. Bir daha gelirlerse yine en önde gidenlerden olurum.

Pess dedirten bir performans sonrası "one" ı çaldıkları sıra, ben de dalıp gitmişim sözlere... Gerçekten de adamı perişan eden bir parça... Canlısı ise tarumar ediyor.

One love

One life

When it's one need

In the night

One love

We get to share it...

Bu bana yetmez diyenler için;
http://www.achtungbabies.it/

everything is illuminated

2007-02-07T06:08:00.002-08:00

Everything is Illuminated, genç bir Yahudi'nin köklerini bulmaya çalışırken çıktığı ilginç yolculuğu konu ediniyor. Jonathan Safran Foer ( Elijah Wood- biz kendisini Frodo olarak yakından tanırız) II. Dünya Savaşı sırasında dedesinin hayatını kurtaran kadını aramak için Ukrayna'nın yolunu tutar. Film bu ya, onu gizemli kadına ulaştıracak olanlar Jonathan'ın çok uzak olduğu tabir-i caizse çatlak tiplerdir :)

Alex rolündeki Eugene Hutz'ı tanımıyorsanız eğer, film sonrası yana yakıla bu adam kim diye araştırma yaparken bulabilirsiniz kendinizi. Gogol Bordello'nun solisti ve gerçek bir deli! Film boyu duyduğunuz melodiler yine aynı gruba ait. Hop hop zıplatan şarkılar eşliğinde bazen gülmekten midenize krampların gireceği bu filmde, "dünyada bu kadar canlı renkler var mıdır acaba" diye düşünmekten kendinizi alamıyorsunuz. Gerçekten de inanılmaz! Dahası Alex'in mükemmel İngilizce'si karşısında kayıtsız kalamıyorsunuz.

Gelelim diğer ikiliye!
Alex'in büyükbabası ve onun zihin özürlü köpeği :) Büyükbaba Sammy Davis Jr.'a hayranlığından köpeğinin ismini Sammy Davis Jr. Jr. koymuş. Eşini kaybettikten sonra büyük bir sarsıntı geçiren büyükbaba kör olduğunu iddia ediyor (arabayı kullanan da kendisi) ve filmin belirli yerlerinde komik bir gözlük takıyor. Sammy Davis Jr. Jr.'ın nicki "officious seeing eye bitch" :) daha ne olsun!

Alex film boyu Jonathan'a Jonfen diyor ısrarla. Jonathan'ın vejeteryan oluşu ise filmde komik dialoglar geçmesine neden oluyor. Yere düşen patatesi büyükbabanın dörde bölmesi sırasında o ana kadar ifadesiz duran Jonathan'ın ilk kez güldüğünü görüyorsunuz.

 -I'm a vegetarian
 -You're a what?
 -I don't eat meat. 
 -How can you not eat meat? 
 -I just don't. 
 -He says he does not eat meat. 
 -What? 
 -No meat?
 -No meat. 
 -Steak?
 -No. 
 -Chickens?
 -No. 
 -And what about the sausage? 
 -No, no sausage. No meat. 
 -He says he does not eat any meat. 
 -Not even sausage? 
 -What is wrong with you? 
 -Nothing. I just don't eat meat.

Jonathan Safran Foer'ın aynı adlı kitabından bir uyarlama olan bu filmi izlerken büyük keyif alacağınız kesin! Film hiçbir zorlama yapmadan akıp, gidiyor. Birkaç kere izlenecek filmler listenize de aday olması muhtemel. İşte sinemalarda gösterime girmeyen güzel filmlerden biri daha... Everything is Illuminated, bir gencin büyükbabasının gizemini çözmek üzere bir fotoğraf ve bir kolyeden yola çıkarak kendini Ukrayna'nın köylerine atmasını anlatıyor. Hem eğlenceli, hem komik hem de gözlerinizin ve kulaklarınızın pasını silecek türden bir film.